بروز خلاقيت در غيررقابتي بودن مجسمه‌سازي

يک هنرمند شرکت‌کننده در هشتمين دوسالانه مجسمه‌سازي تهران معتقد است که بينارشته‌اي بودن دوسالانه اتفاق مثبتي است که باعث شده است آثاري با ايده‌هاي متنوع در آن وجود داشته باشد. فاطمه الساعدي هنرمند مجسمه‌ساز و از شرکت‌کنندگان در هشتمين دوسالانه مجسمه‌سازي تهران که با اثر «اپيزود» در اين دوسالانه حاضر است، درباره اين اثر گفت: کار من در دو مرحله ارائه شد؛ مرحله اول کار تعاملي بود و قصد داشتم در مدت محدودي اين اختيار را به مخاطبان بدهم که هر کاري مي‌خواهند با اثر من انجام دهند اما در مرحله دوم، تعامل وجود ندارد و آنچه از اثر باقي مانده است در معرض ديد مخاطبان قرار مي‌گيرد. هدف من اين بود که ببينم وقتي اختيار برخورد با يک اثر هنري در دست مخاطبان قرار مي‌گيرد چه اتفاقاتي رخ مي‌دهد. وي توضيح داد: اثر ابتدايي من يک توري بزرگ بود که اسفنج‌هاي دوخته شده با دست به دقت در آن چيده شده بود. در روز افتتاحيه دوسالانه اندکي از توري را پاره کردم و تعدادي از فرم‌ها از آن بيرون ريخت. پس از آن اختيار را به‌دست مخاطبان قرار دادم تا ببينم با آنچه کار مي‌کنند و جالب است که در همان لحظات ابتدايي يکي از مخاطبان با کاتر بخش بزرگي از توري را پاره کرد و همه فرم‌ها را بيرون ريخت. پس از آن يک نفر ديگر با ديدن توري خالي سعي کرد بخشي از فرم‌ها را در آن، جا دهد. در روزهاي مختلف هرکسي رفتارهاي مختلفي با اين اثر داشت و حتي عده‌اي بي‌تفاوت از کنار آن عبور مي‌کردند. من هم در محل حضور داشتم و بدون آنکه توضيحي به مخاطبان بدهم از رفتارهاي آنها تصويربرداري مي‌کردم. اين هنرمند که فارغ‌التحصيل رشته مجسمه‌سازي از دانشگاه هنر تهران است، افزود: از زمان افتتاحيه دوسالانه به مدت دو هفته امکان تعامل مخاطبان با اثر وجود داشت و پس از آنکه مقدار تعامل به حدي که مي‌خواستم رسيد، اين روند را متوقف کردم و آنچه که از اثر باقي مانده بود بدون تغيير در معرض ديد مخاطبان قرار گرفت اما مخاطبي که هم اکنون اثر را ببيند هيچ شناختي از آنچه ابتدا وجود داشت ندارد. وي با بيان اينکه در اين دوسالانه روندمحور بودن آثار اهميت زيادي داشت، گفت: تاخير در برگزاري دوسالانه و اتفاقاتي که در ماه‌هاي گذشته رخ داد در بعضي از کارها از جمله کار من تاثير زيادي داشت. جابه‌جايي مکان برگزاري دوسالانه نيز در ارائه بسياري از کارها موثر بود و با توجه به اينکه تالاروحدت يک مکان تاريخي است و ما اجازه نداشتيم چيزي روي ديوارها نصب کنيم، قرار شد که همه کارها روي داربست نصب شوند و همين داربست‌ها تاثيرات زيادي در آثار داشته است.