طي چند روز گذشته شماري از معترضان به نامگذاري خيابان استاد شجريان در منطقه دو تهران، با تجمع تابلوي مصوب و قانوني که بر اساس مصوبه شوراي شهر تهران نصب شده بود را تخريب کردند و نام خيابان شهيد دانشمند هستهاي «محسن فخري زاده» را بر آن نهادند. در اين ميان شنيديم که خانواده شهيد فخريزاده نيز از اين اقدام غيرموجه تبري جسته و مخالفت خود را با اقدام آن چند نفر ابراز کردند. خانواده اين شهيد والامقام در بيانيهاي اعلام کردند: «با عنايت به علاقمندي و احترام شهيد عزيزمان به هنر و موسيقي اصيل ايراني و زبان و ادبيات فاخر پارسي به عنوان ارکان جدايي ناپذير فرهنگ غني ايران اسلامي، هرگونه تغيير در نامها و نمادهاي اين عرصه دور از انديشه و سيره آن شهيد راه علم و دانش و اقتدار ميهن عزيزمان است.» اين تنها يک جنبه از عمل ناخوشايند اين گروه اندک بود. مهمتر از آن موضوعي است که در فکر و خيال آنها نميگنجد. نقض قانون و تخطئه مصوبه نهاد قانوني شوراي اسلامي شهر تهران نه تنها ناخوشايند، بلکه در ابعاد اجتماعي و نظم شهروندي پديدهاي خطرناک تلقي ميشود. درج نام شجريان که سالهاي عمر خود را براي هنر و موسيقي اين کشور صرف کرده است، فارغ از مسائل سياسي، که استاد بارها اعلام کردند «من سياسي نيستم و فقط هنرمندم» بر ديوار اين شهر ميتوانست مايه مباهات پايتخت باشد و اگر هم چنين نشود باکي نيست، اين فخر و ميمنت شايد روزي براي تهران ميسر شود يا نشود، ولي نقض قانون مايه نگراني ست و حکايت بينظمي و ناشکيبايي ست. جاي قانون را نميتوان با چيزي ديگر پر کرد، در فقدان قانون فقط بيقانوني است. شهروندان و مديريت شهري بايد اين اتفاق را مجدانه در نظر داشته باشند و حساسيت خود را به افکار عمومي انعکاس دهند. در خصوص پديدههاي اجتماعي آنها که نظر و تمايل اکثريت را نمايندگي ميکنند (شوراي شهر تهران) ميبايست همه جنبههاي قانوني و فرهنگ عمومي را رعايت و در نظر داشته باشند - که مورد درج نام استاد شجريان چنين کردند - ولي آنها که منويات يک ديدگاه اقليت را انعکاس مي دهند - مخالفان اين مصوبه شورا - بايد صبر و متانت پيشه کنند و بدانند آنچه را که مطلوب ميدانند تنها در چارچوب قانون قابل حصول است و در خارج از مسيرهاي قانوني به نتيجه نخواهد رسيد، مگر آنکه هدف خود را بهواسطه وسيله و روش نادرست مخدوش و منتفي بخواهند.