چگونه سوپریز شویم نه سوپرایز!
مثل اینکه سوپرایز شدن مسئولین ما توسط بلایای طبیعی تمامی ندارد. آدم فکر میکند بلای طبیعی تغییر ایدئولوژی داده، و صرفا برای سوپرایز کردن یکسری از مسئولین بر سر ما نازل میشود؛ در راه هم که میآید با خودش میگوید: «من که تا اینجا اومدم، بذار یه پخ بکنمشون و بعد برم!» نمونهاش سیل این هفته خوزستان، کم مونده مسئولین این استان یک سلفی با سیل بگیرند و استوری کنند: «وقتی سوپرایزت میکنه (ایموجی میمونی که دستاشو گذاشتهرو چشماش، ایموجی بوس، ایموجی قلب بنفش!)» حالا از آنجایی که سوپرایز شدن مسئولین اذیتشان نمیکند ولی پدر مارو درآورده، میخواهیم چند ترفند برای «سوپریز شدن»، یعنی همون سوپرایز نشدن، ارائه بدهیم:
روزانه 100بار «من سوپرایز نمیشوم» را تکرار کنند.
حروف «س، و، پ، ر، ا، ی، ز» را از الفبای خود حذف کنند و به هیچ وجه از این حروف در مکالمات روزمره خود استفاده نکنند؛ میدانم سخت است اما مسئولین ما سرسختترند.
تا جایی که میتوانند فیلم و سریال ایرانی نبینند تا با اتفاقات غافلگیرکنندهای مثل، بمبی که 30ثانیه تا منفجر شدنش مانده اما آن سکانس از فیلم 3 دقیقه طول میکشد، مواجه نشوند. مسئولین به جای اینها میتوانند «جومونگ» یا «بازی ایران-استرالیای 98» را تماشا کنند که میدانند آخرش چی میشود.
حداقل تا سه ماه پای صحبتها و تحلیلهای هیچ نماینده مجلسی نَنِشینند تا با شنیدن «آنی ور، آنی تایم» یا تفسیر «سه دوتا شیش تا» دچار وحشت نشوند.
عکس دونالد ترامپ را به عنوان «اسطورهی سوپرایز کردن» وسط سیبل بگذارند و با دارت آن را بزنند.
و اما ترفند طلایی: زیرساختهای شهری آبوفاضلاب را فراهم و سازماندهی کنند تا اگر سیل آمد سوپرایز نشوند. (این فراهم کردن زیرساختها برای بقیه بلایای طبیعی هم صدق میکند).
