بریم فضا ببینیم چه خبره
فضاييها يه ضربالمثل دارن که ميگن دو تا داستان هيچ انتهايي نداره: کائنات و فضولي بشر دو پا، که البته راجع به اولي شک دارن.
قضيه اينه که از بيست سال پيش که سر و کله بشر دو پا توي فضا پيدا شد و ايستگاههاي فضايي بينالمللي ساخته شدن همينجوري زبالهست که داره رها ميشه توي فضا. حتي چشمههاي گوگردي سيارههاي راه شيري هم از دست اين بشر دوپا در امان نموندن و دارن آلوده ميشن. و دماي کهکشان راه شيري هم همينطور داره ميره بالا و بالاتر.
تمام اينا يه طرف بحث امنيت ساکنان فضا يهطرف. تا قبل از اينکه سر و کله بشر دو پا توي فضا پيدا بشه عطارد امنترين سياره کهکشان راه شيري بود و اصلا معروف بود به خانه اميد ما! ولي از وقتي ايستگاههاي فضايي رو ساختن انقدر اين دوربينهاي فضول بشري مزاحمت ايجاد کرده واسه اين عطاردنشينا که ديگه حتي نميتونن با لباس راحتي تا سر کوچه برن يه دبه ماست بخرن و برگردن. يعني طفلکيها تا ميان به خودشون بجنبن ميبينن صدهزارتا تا دوربين حملهورشدن سمتشون و دارن ازشون عکس ميگيرن. همين چندوقت پيش بود که ديگه انقدر کلافه شدن که مجبور شدن هزار و پونصدتا از اين دوربينها رو با سنگ بزنن تا از دستشون خلاص بشن.
اين فضولياي بشر تا جايي باعث زحمت ساکنان کيهان شده که دو ماهه ميخوان تصميم بگيرن که مشتريرو دو هفته به صورت کامل تعطيل کنن ولي نميتونن، چون تا ميان جلسه بذارن، سر و کله دوربينهاي فضول پيدا ميشه و در روند جلسه اختلال ايجاد ميکنه چون ممکنه صحبتهاي محرمانه مديران مشتري و مريخرو بشنون و خب اين اصلا خوب نيست. خلاصه اين تصميم تعطيلي دو هفته هنوز هم گرفته نشده و احتمالا منتظر يه اول هفته موندن که اول ماه هم باشه و خيلي نخوان به زحمت بيفتن.
حتي يادمه يهدفعه اين مثلا کنجکاويهاي بشر براي کشف کيهان به جايي رسيد که مجبور شدن توي زحل تمام راههاي ارتباطي رو قطع کنن شايد اين رباتهاي فضول ساخت دست بشر حساب کار بياد دستشون و بيخيال فضولي بشن و برگردن سر خونه و زندگيشون ولي زهي خيال باطل! آدميزاد رو از در بندازي بيرون از پنجره بهت ميگه دالي من اومدم!
