چرا نبايد پرنده مهاجر را شکار کرد؟
پرندگان در شمارِ مفيدترين جانداران روي زمين هستند که در کنترل آفات، افزايش حاصلخيزي خاک، تامين غذاي آبزيان، گردهافشاني و احساس رضايت از زيستن در طبيعت نقشي انکارناپذير دارند. فلسفه کبوترخانهها در ايران مرکزي، برآمده از همين ويژگيهاي بيرقيب پرندگان است که سبب ميشود محصولات غذايي سالمتر و باکيفيتي بهتر بهدست آيد؛ رويهاي که همچنان بالاترين اثربخشي مثبت در کاهش مصرف کودهاي شيميايي را در اراضي زراعي و باغي دارد. در اين ميان، موقعيت پرندگان مهاجر يا کوچنده به مراتب ممتازتر بوده و اثربخشي آنها در بالانس اکوسيستمي محسوستر است. موجودي که ميتواند سالانه چند هزارکيلومتر راه را بپيمايد، آن هم بدونجيپياس و قطبنما، حتما حاوي ژني هوشمند و توان بدني حيرتانگيزي است که در صورت بقا و جوجهآوري به آفرينش فرزنداني تابآورتر کمک خواهد کرد. متاسفانه گزارشهاي متعددي سالانه منتشر ميشود که در محيطهاي ساحلي شمال و جنوب کشور، دستکم بيش از يک تا يک و نيمميليون پرنده مهاجر شکار ميشود که در نوع خود بزرگترين قتلعام ميهمان توسط ميزبان است؛ آن هم توسط مردمي که به ميهماننوازي در جهان شهرهاند! بياييم دست به دست يکديگر با افزايش حساسيت مردم و مطالبهگري هوشمندانه، هزينه اجتماعي شکار پرندگان، بهويژه پرندگان مهاجر را افزايش داده تا ديگر کسي خود را با افتخار صياد پرنده و متخصص دامگاه، تور هوايي يا محميه معرفي نکند. در کنارش بايد تقاضا براي گوشت پرنده کاهش يافته و به معيشتهاي مکمل در گرانيگاههاي حساس ساحلي براي جامعه محلي انديشيد و البته با قانونشکنان با قاطعيت برخورد کرد.
