خنداندن بچه‌ها نباید همه هدف سینمای کودک باشد

کارگردان «کارآگاه2» با اشاره به اينکه موضوع سينماي کودک، لبه‌تيغ بازي با سرنوشت يک نسل است، گفت: سينماي کودک در حال حاضر پرشده از لحظاتي که کودکان به اتفاق‌هاي افتاده در فيلم مي‌خندند. بايد زمان ساخت فيلم به اين فکر کنيم آيا اين کار مي‌تواند 20 سال آينده هم يک اثر دوست‌داشتني باشد يانه؟. بهروز غريب‌پور نويسنده و کارگردان و طراح بيش از 50 اپراي عروسکي اظهارکرد: يک زماني در کانون پرورش فکري کودکان‌ونوجوانان تمام تلاشمان اين بود که فيلم درباره کودک و براي کودک توليد کنيم، ولي فيلم درباره کودک‌ونوجوان رشد بيشتري پيدا کرده است. کسي که براي کودکان‌ونوجوانان کار توليد مي‌کند، در جامعه امروزي کمتر فردي مهم تلقي مي‌شود، بنابراين در اين زمينه توجه وجود ندارد. نويسنده فيلمنامه «دونده» ادامه داد: کارهاي من در زمينه کودک هرکدام با فواصل زماني زيادي انجام شده‌اند و يک فاصله مشخص 12 ساله دارند و اين يعني اگر عمر يک نويسنده، طراح وکارگردان را تقسيم بر اين دوازده سال کنيم، مي‌بينيم او فقط در طول زندگي چهار يا پنج کار مي‌تواند توليد کند. کارگردان «کارآگاه2» گفت: توجه به سينماي کودک منوط به برگزاري يک جشنواره شده است، اما پيش از جشنواره، يک امر مسلم به‌نام پرورش نيرو از ياد رفته است. مدير اسبق خانه هنرمندان افزود: سينمايي که به‌دنبال ساخت کار خوب است، بايد از نيروهايي که قبل از اين مشغول کار بوده‌اند و در حال حاضر کاري ندارند، درخواست کار کند. در گذشته يک شورايي تشکيل شد که خود من هم يکي از اعضايش بودم و جلسات آن در خانه هنرمندان برگزار مي‌شد، ولي به سرانجام نرسيد. آن هم به اين دليل بود که وقتي اعضاي آن شورا از جلسه خارج مي‌شدند، براي خودشان سينه مي‌زدند...! غريب‌پور با اشاره به اينکه موضوع سينماي کودک، لبه‌تيغ بازي با سرنوشت يک نسل است، ادامه داد: سينماي کودک در حال حاضر پر شده از لحظاتي که کودکان به اتفاق‌هاي افتاده در فيلم مي‌خندند. بايد زمان ساخت فيلم به اين فکر کنيم آيا اين کار مي‌تواند 20 سال آينده هم يک اثر دوست‌داشتني باشد يانه؟ اين هنرمند با اشاره به اينکه به‌‌رغم تمام حرف‌هايي که طي سال‌ها مطرح شده، فضاي کار کودک‌ونوجوان آن‌طور که شايسته است، جدي گرفته نشده، بيان کرد: رابطه بين مديران سينمايي و سازندگان آثار کودک يک رابطه متقابل است. خود من براي ساخت فيلم «تنبل قهرمان»، يک به يک نگاتيو داشتم و اين يعني نمي‌توانستم صحنه‌اي را تکرار کنم. هيچ‌کس سراغ من نيامد که ببيند براي ساخت اين کار، چه چيزهايي را کم داشتم و فقط در نهايت از اين اثر در جشنواره فيلم کودک تقدير شد. وقتي به تمام سختي‌ها نگاه مي‌کنم، مي‌بينم يک نفر بايد به چه اميدي سراغ کار بعديش برود؟ غريب‌پور اظهارکرد: توجه به استعدادها، از امتيازات فرهنگي يک جامعه است. زماني که به پرونده زندگي بزرگان اين مرزوبوم نگاه کنيم، اين را متوجه خواهيم شد که يک نفر يا افرادي در مسير زندگي‌شان بوده‌اند و آنها را ياري کرده‌اند. اين کارگردان درباره تاثير بخش خصوصي در ارتقا و رونق اين حوزه گفت: بخش خصوصي اگر به مواردي که توضيح دادم عمل نکند، مطلقا نمي‌تواند در اين زمينه کمک‌حال سينماي کودک‌ونوجوان باشد. اين را يادمان باشد خنداندن آسان‌ترين راه براي ساخت يک کار است. اما اگر در قراردادها، توجه به مضامين و داستان‌هاي کهن و آييني در نظر گرفته شود، يک تهيه‌کننده، امتياز به‌دست آورده است. او خاطرنشان کرد: مسئولان فرهنگي بايد افراد شايسته را در رأس اين کارها قرار دهند تا ارزش يک کار را متوجه شوند و اين ميسر نخواهد شد مگر اينکه آنها همطراز با سازندگان آثار باشند و يا درک درستي از کار داشته باشند. غريب‌پور درپايان درباره فعاليتش در ساخت آثار عروسکي توضيح داد: من از سال 68 براي ساخت کار عروسکي سراغ متون قديم رفته‌ام که کودکان آنها را دوست دارند. خيلي از آنهايي که مخاطب اپراي عروسکي من بوده‌اند، رشته ادبيات را انتخاب کرده‌اند. بايد اين واقعيت‌ها را پذيرفت اما متاسفانه مديران فرهنگي ما چشمان بسته‌اي در اين زمينه دارند.