تسکینی بر درد معیشت

اگر دولت واقعا نمی‌تواند بحث کنترل و نظارت بر قیمت در بازار، کاهش تورم و افزایش دستمزدها را دنبال کند، چون معتقد است برای افزایش دستمزدها باید پول چاپ کند و با کاهش درآمدهای وابسته به نفت توانایی این کار را ندارد و الان بیشترین درآمد آن مربوط به مالیات و بخش کوچکی از ارزهای صادراتی است که ما هم این موضوع را قبول داریم، باید این سوال را پرسید که آیا دولت بدون چاپ پول و بدون استقلال بانک مرکزی توانسته تورم را کنترل کند یا نه؟ این اتفاق نشان می‌دهد که اشکالات زیادی در نظام پولی و مالی کشور وجود دارد و به همین دلیل دولت راهی جز سهمیه‌بندی کالاها در کشور ندارد و خیلی سریع باید این کار را شروع کند. این توصیه ما به دولت است که یکسال قبل این موضوع را مطرح و به دولت پیشنهاد دادیم. تعلل دولت و تحمیل خسارت به کشور معنایی ندارد و باید هرچه زودتر به سراغ سهمیه‌بندی برود. در کشور هنوز مغازه‌ها کالا دارند، هنوز ارز در بازار وجود دارد، اما قیمت به شدت بالاست و هر روز در حال افزایش است و قدرت مردم هر روز کاهش پیدا می‌کند. در ارتباط با ارز ترجیحی ۴۲۰۰ تومانی‌ای که به کالاهای اساسی اختصاص می‌یابد، باید سریع‌تر کالاهای اساسی را تهیه و به‌عنوان سهمیه مردم در کارت‌های الکترونیک شارژ و از طریق عرضه در فروشگاه‌های زنجیره‌ای در اختیار مردم قرار دهیم تا آنها بتوانند برنج، روغن و هر نوع مواد اولیه‌ای که نیاز دارند را با کیفیت از طریق سهمیه‌بندی تهیه کنند. این اتفاق می‌تواند در جامعه ایجاد آرامش کند و جلوی فقر گسترده و سوءتغذیه‌ای که در کشور شکل گرفته را بگیرد و تسکینی بر درد معیشت مردم باشد. از نظر من دولت باید حمایت‌های موثری انجام دهد. حمایت‌های پروپاگاندی را کنار بگذارد چرا که تا به امروز اثربخش نبوده و تنها بدنه دولت را فربه و بزرگ کرده است و نتوانسته برای مردم موثر واقع شود. مردم در شرایط سختی قرار گرفته‌اند و به دست آوردن کالاهای اساسی و تأمین نیازهایشان هر روز سخت و گران‌تر انجام می‌شود. 10 سال است که یارانه به مردم تعلق می‌گیرد اما هر سال هم نسبت به نبود بانک اطلاعاتی و منابع مالی گلایه‌هایی وجود دارد بخشی از این اتفاق به مدیریت ناکارآمد برمی‌گردد که در این حوزه در کشور وجود دارد. به هر حال این یک واقعیت است که ما دو مشکل در اجرای کارها داریم یک اینکه با وجود امکان دسترسی به امکانات و ابزار در کشور و توانایی رصد افراد براساس درآمد، نوع زندگی و معیشت الان بیش از یک دهه است که مدیریت درستی دراین‌باره اعمال نشده است. دوم اینکه، بالاخره یک بانک جامع اطلاعاتی الان در کشور تکمیل شده و اگر هم نقصی هم وجود دارد ناشی از ضعف مدیریتی در کشور است.