شب ادراري مشکلي شايع بين کودکان است، ولي در بسياري از موارد امري طبيعي و بخشي از روند رشد کودک محسوب ميشود. کودکان تا 5 سالگي ادرار شبانه خود را کنترل ميکنند، اما از هر 100کودک، 15نفر بعداز 5 سالگي اين توانايي را ندارند که اين مساله از عوامل مختلفي نظير: کوچکتربودن مثانه کودک نسبت به همسالانش، کمبودن هرمونهايي که در شب ترشح ميشود و باعث جذب آب به کليه و کاهش حجم ادرار ميشوند. در اين افراد، وجود اختلالات ساختاري در دستگاه سيستم ادراري و کوچکتربودن کليه اين کودکان نسبت به اندازه طبيعي ناشي ميشود. قندخون سبب افزايش ادرار ميشود؛ دونوع ديابت وجود دارد در «ديابت شيرين» قندخون بالاست، اما در «ديابت بيمزه» قندخون بالا نيست، ولي کليهها ادرار زيادي توليد ميکنند. عفونتهاي ادراري عامل ديگر بروز اين مشکل است که اين امر در کودکاني که قبلا اين مساله را نداشتند و بهتازگي با آن مواجه شدند، شايع است. بيماريهاي نخاعي نيز سبب فشار روي اعصاب مثانه و شبادراري ميشود. وجود چند نشانه در کودک خبر از خطرناکبودن اين مساله ميدهد، که يکي از آنها بروز اين مشکل در کودکاني است که قبلا دچار شبادراري نبودهاند و بهتازگي با آن مواجه شدند، چرا که اين امر خبر از رخدادن اتفاقي جديد در بدن کودک ميدهد. عدم توانايي کودک در کنترل ادرار هنگام بيداري بيانگر اين مساله است که اين مشکل از يک شبادراري ساده فراتر است و همچنين افزايش حجم ادرار و روشن بودن رنگ آن ميتواند نشانه «ديابتشيرين» و بيمزه در کودک باشد. توقف رشد قدي و وزني در کودکي که دچار شبادراري است، حتما بايد مورد بررسي قرار گيرد و همچنين قطع و وصل ادرار اصلا امري طبيعي نيست. وجود دردهاي شکمي، درد ناحيه پهلو و سردرد در اين کودکان به ما نشان ميدهد که بايد شبادراري را جدي بگيريم. درمان شبادراري نيازمند صبر است و روند تا سه ماه طول ميکشد و يکي از راههاي بهبود اين مشکل تشويق کودکان توسط والدين در صورت کاهش شبادراري است. کودکان بايد از خوردن مواد غذايي نظير لبنيات، نمک، شيريني و يا خوراکيهاي محرک مثل کاکائو و شکلات که سبب افزايش املاح و حجم ادرار ميشود، در شب خودداري کنند. شبادراري تا 5 سالگي امري طبيعي است، ميتوان شروع درمان را تا 7 سالگي به تعويق انداخت به شرطي که کودک بيعزت نفس نشود و والدين نيزتحتفشار قرار نگيرند.