اين ويروس شوخي ندارد

اين شوخي تو بميري«کرونا ويروس»، از آن تو بميري‌ها نيست که زلزله‌اي بيايد، بر سر آوارش عکس بگيريم و ترميم خرابي‌هاي آن را پشت گوش بيندازيم. سيلي بيايد و با چند بالگرد بر فرازش پرواز کنيم و تا نيم‌تنه در ميان آب، عکس بگيريم و بعد، حاجي حاجي مکه! اين عفريت بي‌رحم ، چنين حرکات پوپوليستي را برنمي‌تابد. نزنيدش، مي‌زند؛ نکشيدش، مي‌کشدت! جا دارد شوخي را بگذاريم کنار و کمتر سخن بگوييم و بيشتر عمل کنيم. ضمن اينکه يک مراقبت جدي همگاني لازم است، يک سلسله امکانات پيشگيرانه و بهداشتي همگاني با وفور و ارزاني هم لازم است. اکنون ديگر زمان آن نيست که خانواده‌ها از بابت تامين شوينده‌ها و هزينه‌هاي جانبي آن در سبد هزينه خود احساس تنگنا بکنند. وفور چنين اقلامي به قيمت ارزان در سطح عمومي جامعه، از نان شب هم واجب‌تر است. اجازه دهيد خاطره‌اي برايتان تعريف کنم: در سالي از ساليان گذشته براي انجام کاري، مسافرتي به کشور سوئيس داشتم. کشور فوق‌العاده گراني است. قبل از سفر از مرحوم دکتر حسين عظيمي، اقتصاددان فقيد ايران، شنيده بودم که چهل برابر ما قدرت خريد دارند؛ فلذا خريد سوغاتي از آنجا را بي‌خيال. به‌رغم آن، در روز آخر سفر به شاپينگ رفتم. عليا مخدره که نفسش از جاي گرم بلند مي‌شد، مرتبا زنگ مي‌زد: «حاجججي! براي من چه خريدي؟!»؛ گريزي از انجام فرامينش نبود. باري. در بدو ورود به اولين مارکت، دود از کله‌ام بلند شد. قادر به خريد هيچ چيزي نبودم. ناگهان بر روي اقلامي مانند شامپو، صابون، خميردندان، مسواک، افترشيو، خوشبوکننده و کالاهايي از اين قبيل، قيمت‌هايي را ديدم که باورم نشد. تمامي اقلام با کيفيت عالي، اما به اندازه نصف قيمت ايران بود. چشمتان روز خوش ببيند؛ دو جامه‌دان را از آن اقلام پر کردم و فلسفه ارزاني‌اش را پرسيدم. گفتند: «اين هزينه بهداشت عمومي جامعه است که بايد بدون اينکه بر دوش افراد سنگيني کند، به‌صورت تقريبا رايگان در جامعه ساري و جاري شود. سوئيس بايد به هر نحو ممکن، تميز و بهداشتي بماند». از آن سفر، اين را آموختم و برگشتم. در حوزه کاري خود که مسئوليت اول شهرستان را داشتم، تا حدودي آن آموزش و آن ايده را به کار بستم. شهرستان ما يک منطقه ويژه گردشگري داشت و دارد که سرويس‌هاي متعدد بهداشتي در فواصل مختلف آن مستقر بود. تا آن‌وقت در مصرف شوينده‌ها صرفه‌جويي مي‌شد و عوامل شهرداري، مرتبا در کنترل امر بودند که کسي مواد شوينده را به سرقت نبرد. گفتم کاري نداشته باشيد. به محض خالي شدن ظروف مايعات شوينده و کم شدن صابون و... بلافاصله جايگزين کنيد. گفتند جناب فرماندار! آخر مي‌برند... (با عرض پوزش يعني مي‌دزدند). گفتم: آنکه صابون و شوينده را مي‌برد دزد نيست، حافظ بهداشت جامعه است. چه در منزل استفاده کند و چه در اينجا، سلامتي من و شما را تامين مي‌کند. اين ايده در آن شهرستان ماندگار شد و هنوز هم خوشبختانه به کار گرفته مي‌شود. بهتر است دولت مدبر و اميدوار، هرطور که شده به فکر تامين ماسک رايگان و شوينده ارزان و وفور صابون و مايعات بهداشتي در جامعه باشد. وگرنه، باور بفرماييد که اگر خداي ناکرده، کسي «کرونا ويروس» بگيرد، مهربان‌تر از گذشته خواهد بود. اين ملت، ملت مهرباني است و از بدو تولد آموخته که بايد مهربان باشد. تا روي زيباي مسئول و مدير و وزير و نماينده و رئيس‌جمهور محبوبش را نبوسد، ول‌کن نيست! يعني چه که روبوسي نکنيد؟! بسيار خوب. عجالتا نمي‌کنيم. اما شما هم به فکر سلامتي ما باشيد. يعني به فکر سلامتي خودتان باشيد. ببين، کي گفتيم.