جایزه داستان مازندران

اگرچه از عمر داستان کوتاه فارسي کمتر از يکصد سال مي‌گذرد، اما براي کمتر کسي جاي ترديد باقي مانده است، اين نهال نوپا هم‌طراز و هم‌پاي بهترين داستان‌هاي کوتاه جهان قد کشيده و در حال عرض‌اندام است.

ايده راه‌اندازي «جايزه داستان مازندران» در بهمن 1397 توسط هسته اوليه و هم‌زمان با تاسيس «انجمن داستان ماريم» شکل گرفت. پس از جلسات متعدد و با توجه به اهميت داستان کوتاه، تصميم گرفته شد تا جايزه صرفا شامل «مجموعه داستان کوتاه منتشرشده در سال 1397» و با نام «جايزه داستان مازندران» برگزار گردد.

مهم‌ترين دغدغه اعضاي انجمن ماريم، مسايل مالي بود. به‌رغم فقدان حامي مالي، به همت هسته اصلي جايزه داستان مازندران، پوستر جايزه طراحي و در اواخر ارديبهشت 98 فراخوان جايزه به‌صورت سراسري و ملي منتشر شد. با اينکه استان مازندران در زمينه داستان، کمتر شناخته شده است، اما به لطف نويسندگان استان و تلاش مجدانه ايشان، تبليغات نسبتا خوبي در فضاي مجازي شکل گرفت، به‌نحوي که در فرصت اندکي که براي ارسال کتاب تعيين شده بود، قريب به شصت عنوان کتاب از سوي نويسندگان و ناشران، توسط دبيرخانه دريافت شد. از اوايل تيرماه، به موازات دريافت کتاب‌ها، داوري اوليه توسط نويسندگان استاني شروع شد. اولين ليست انتخابي هيات داوران استاني 18 کتاب بود. اما در مرحله بعدي، با دقت نظر بيشتر ، 12 کتاب که حائز بيشترين امتياز بوده‌اند به ليست نهايي جايزه داستان مازندران راه پيدا کرده و براي داوران نهايي - محمدرضا صفدري، آرش آذرپناه، منصور عليمرادي، احمد ابوالفتحي و انوشه منادي- ارسال شدند.

از ليست مورد اشاره، پنج کتاب به ترتيب ذيل در مراسم اختتاميه (23 آبان 1398 ) تقدير به عمل آمد:

رتبه اول: «يحياي زاينده‌رود»/ کيهان خانجاني

رتبه دوم: «آقاي چنار با من ازدواج مي‌کني؟»/ ميترا معيني

رتبه سوم: «پشت فرودگاه»/ محمود رضايي

شايسته‌ تقدير: «شايد مرا ديده باشيد با...»/ عباس باباعلي

و «تب‌خواب»/ فاضله فراهاني.