سیاست داخلی، تحریم و طراحی خارجی
در شرایطی که جمهوری اسلامی ایران از سوی ایالات متحده تحت فشار شدید تحریمهای اقتصادی قرار گرفته و کشورهای اروپایی نیز به سبب همین تحریمها در عمل قادر به اجرای تعهدات برجامی خود نیستند، اقتصاد ایران شرایط سختی را سپری میکند. منطق ایجاب میکند در این وضعیت در داخل کشور، سیاستها به گونهای سنجیده و اتخاذ شوند که پس از اجرای آنها رابطه میان دولت و ملت تقویت شده و گامی در راستای تقویت موضع جمهوری اسلامی برداشته شود؛ چرا که هدف از فشارهای خارجی چیزی جز به زانو در آوردن ملت ایران و همچنین تحمیل شرایطی جدید بر کشور نیست و وقتی مسئولان با چنین وضعیتی مواجه هستند، نباید راهی را جز تقویت اتحاد و انسجام ملی در داخل برگزینند. در صورتی که چنین اتفاقی بیفتد، دولت میتواند یک صدا با ملت در برابر زورگوییهای ایالات متحده بایستد و برای تأمین منافع سیاسی و اقتصادی مردم ایران در عرصه بینالمللی تلاش کند. طراحیهایی از سوی آمریکا و برخی دیگر از کشورهای منطقه از جمله عربستان سعودی و رژیم صهیونیستی در جریان است با این هدف که در کشورهای مجاور ایران یا دست کم در کشورهایی که جمهوری اسلامی نفوذ قابل توجهی در آنها دارد، آشوب و شورش ایجاد شود. این آشوبها که با بازی رسانهای متحدان منطقهای آمریکا، در برخی مناطق به آشوبهایی ضد ایرانی تبدیل شده در صورت ادامه دار شدن میتواند نفوذ و قدرت جمهوری اسلامی در کشورهای مزبور را کاهش داده و شرایط را برای پیشبرد سیاست خارجی جمهوری اسلامی سخت کند. علاوه بر این همانطور که توسط برخی مسئولان امر و سران کشورهای منطقه هشدار داده شده، طراحیهایی وجود دارد تا این اعتراضات که ظاهری اقتصادی اما باطنی سیاسی دارد، به خاک ایران کشیده شود. در یک چنین شرایطی که ما از یک سو با «فشار حداکثری» و سنگینترین تحریمهایی که تاکنون علیه کشور اعمال شده و از سوی دیگر با تلاش دشمنان خارجی به منظور دامن زدن به مشکلات اقتصادی در کشور و تبدیل این مشکلات به اعتراضات خیابانی مواجه هستیم، حرکت به سمت افزایش بهای حاملهای انرژی و ایجاد شوک در فضای اقتصادی کشور چندان منطقی نیست و موضع ایران را در عرصه دیپلماسی تضعیف میکند. اگر چنین حرکتی به بروز برخی ناآرامیها در کشور منجر شود، بازیگران خارجی بیشترین استفاده را از آن خواهند داشت و شرایط برای دستگاه سیاست خارجی ایران در پیشبرد اهداف ملی، سختتر از پیش خواهد شد.
