تاثیر لبخند واقعی بر تداوم زندگی

شادي، شعف، لذت، وجد، خوشحالي، رضايت و ... ازجمله هيجانات مثبتي است که ما در طول روز آنها را تجربه کنيم. جالب است بدانيد اين شادي و شعف مي‌تواند پيش‌بيني‌کننده محکمي براي طول عمر و رضايت از زندگي باشد. در تحقيقي که در دانشگاه کاليفرنيا انجام شد تعداد 141 عکس از آلبوم‌هاي دانشجويان در سال 1960 مورد بررسي روا‌نشناسان قرار گرفت، محققان روان‌شناسي در اين تحقيق به‌دنبال يافتن ارتباط بين لبخند يک دانشجو در تصوير فارغ‌التحصيلي‌اش با کيفيت زندگي او در آينده بودند. معمولاً در تصاوير فارغ‌التحصيلي همه‌ دانشجويان به‌نوعي لبخند مي‌زنند اما اين لبخندها يکسان نبود. برخي لبخندها صادقانه است که به آن لبخند «داچن» نيز مي‌گويند. اين نام از کاشف آن گيلاوم داچن گرفته شده است. افرادي که لبخند داچن دارند معمولا گوشه‌هاي لب‌شان بالا مي‌آيد و پوست اطراف گوشه‌هاي چشمشان نيز چروکيده مي‌شود. اين‌کار غيرارادي است و کسي که لبخند واقعي مي‌زند نمي‌تواند اين حرکات ماهيچه‌هاي صورتش را کنترل کند. نوع دوم لبخندها که غيرصادقانه است به لبخند «پان آمريکن» معروف است. اين لبخندها واقعي نبوده و فرد براي آنکه خودش را خوشحال نشان دهد به‌صورت تصنعي لبخند مي‌زند. زماني که آلبوم‌هاي دانشجويي مورد بررسي قرار گرفتند مشخص شد تمامي آن افراد به‌جز سه زن لبخند به لب داشتند؛ اما زماني که روانشناسان دقيق‌تر به تصاوير نگاه کردند متوجه شدند که فقط نيمي از لبخندها لبخند واقعي يا داچن است. با تمامي خانم‌هايي که تصاويرشان در آلبوم‌هاي دانشجويي بود در سنين 27، 43 و 52 سالگي تماس گرفته و از آنها در مورد ازدواج و رضايت از زندگي‌شان سؤالاتي پرسيده شد. محققان درواقع به‌دنبال پاسخ اين سؤال بودند که آيا مي‌توان تنها از روي لبخند تصوير سال آخر دانشجويي، کيفيت زندگي زناشويي را پيش‌بيني کرد يا خير؟ نتايج کاملاً شگفت‌انگيز بود. زناني که در تصاوير آلبوم‌هاي دانشجويي لبخند واقعي به لب داشتند به‌احتمال بيشتري ازدواج کرده و ازدواجشان نيز پردوام بود. اين افراد با گذشت 30 سال از سلامت بيشتري نيز بهره‌مند بودند. البته براي بررسي صحت اين تحقيق پژوهشگران به زيبايي ظاهري آن زنان نيز توجه کردند تا ببينند آيا زيبايي ظاهري نيز در رضايت زناشويي آنان تاثيرگذار بوده است يا خير؟ به همين جهت آنها مجدد به‌تمامي آن تصاوير رجوع کرده و افراد را اين بار از نظر زيبايي ظاهري آنها درجه‌بندي کردند. نتايج اين بررسي نيز شگفت‌انگيز بود زيرا آنها دريافتند که هيچ ‌ارتباطي بين زيبايي ظاهري و رضايت از زندگي وجود ندارد. درواقع تنها زناني زندگي بهتري داشتند که لبخند صادقانه به ‌لب داشتند نه زناني که ظاهري زيباتر داشتند. دو نکته را مي‌توان از اين پژوهش آموخت. اول اينکه هيجانات مثبتي مانند شادي و خوشحالي پيش‌بيني‌کننده رضايت از زندگي در آينده است. به اين معنا که افرادي که شاد هستند زندگي بهتري نيز خواهند داشت و از سلامت روان بهتري برخوردار خواهند بود. نکته دومي که اين پژوهش به ما مي‌آموزد اين است که نبايد خنده‌هاي ظاهري افراد را دليلي بر رضايت از زندگي آنان دانست، چراکه در اين تحقيق تنها افرادي که لبخند واقعي داشتند از رضايت زناشويي برخوردار بودند. به‌بيان‌ ديگر خنده‌اي که از دل برآيد نشان‌دهنده رضايت دروني و شادماني فرد است و اين شادماني مي‌تواند رضايت از زندگي را در آينده پيش‌بيني کند. برخي افراد به‌واسطه شغل‌شان يا بهتر است بگوييم براي حفظ شغلشان به‌ناچار بايد در محيط کار و در ارتباط با مشتريان دائما لبخند به لب داشته باشند. طبيعي است که فردي که به‌اجبار لبخند مي‌زند اين لبخند نشان‌دهنده رضايت او نيست و تنها براي حفظ شغلش وانمود مي‌کند که خوشحال است. ديده شده برخي از مسئولان در نظرسنجي‌هاي خود خنده‌هاي افراد را دليلي بر رضايت آنها مي‌دانند درحالي ‌که سنجش ميزان رضايت از زندگي آنقدر هم ساده نيست که بتوان تنها از روي لبخند فردي بگوييم او شاد است يا خير، زيرا همان‌طوري که در پژوهش دانشگاه کاليفرنيا مشاهده شد تنها لبخند داچن يا واقعي مي‌تواند نشان‌دهنده شادماني دروني فرد باشد و رضايت از زندگي او را در آينده پيش‌بيني کند.