علیاصغر زرگر، کارشناس مسائل بینالملل نوشت: به نظر میرسد آمریکاییها و اسرائیلیها دیگر چیزی در بساط ندارند که با آن ایران را تهدید کنند یا بهانهای برای انجام یک تجاوز نظامی دیگر بتراشند. به همین دلیل، به تبلیغاتی متوسل شدهاند که میتوان آنها را بهمعنای واقعی کلمه «تبلیغات کثیف» نامید؛ همانطور که خودشان مدعی هستند ایران به دنبال ساخت یا استفاده از «بمب کثیف» است. البته این شیوه تبلیغاتی تازگی ندارد. اگر به تاریخ جنگهایی که آمریکا در آنها وارد شده است نگاه کنیم، میبینیم که بارها از چنین بهانههایی برای توجیه ورود به جنگ یا آغاز تجاوز نظامی استفاده کردهاند.
از جمله در جریان ورود آمریکا به جنگ جهانی دوم، با طرح اتهاماتی علیه ژاپنیها و حمله به پلها و مواردی از این دست، تلاش شد زمینه ورود به جنگ فراهم شود. در مورد ویتنام نیز با طرح بهانههایی مشابه، آمریکا وارد جنگ شد. در مورد کوبا و برخی کشورهای دیگر هم نمونههای مشابهی وجود داشته است. بهویژه در دو دهه اخیر، بار دیگر همین سیاست در قبال صدام حسین و عراق تکرار شد. آنها ادعا میکردند که صدام حسین دارای سلاحهای شیمیایی و کشتار جمعی است و بر اساس همین ادعاها، زمینه حمله به عراق را فراهم کردند. اما بعدها مشخص شد که بخش عمده این ادعاها دروغ بوده و صرفاً بهانهای برای آغاز تجاوز نظامی به یک کشور بوده است.
در مورد ایران نیز به نظر میرسد، یا بهتر است بگوییم به احتمال بسیار زیاد، با همین سناریو مواجه هستیم. به نظر میرسد دیگر بهانهای برای آنها باقی نمانده و از مسیرهای دیگر نمیتوانند تجاوز نظامی خود را توجیه کنند. برای مثال، در مورد ادعای تلاش ایران برای دستیابی به سلاح هستهای، خودشان مدعی بودند که تمام آنچه به فعالیتهای غنیسازی مربوط میشد، از بین بردهاند.
از سوی دیگر، شواهد و اظهارات مطرحشده نشان داده است که ایران در سایر تأسیسات نیز فعالیت قابلتوجهی در این زمینه ندارد و اساساً فعالیتهای غنیسازی در ایران متوقف شده است. ایران نیز آمادگی خود را اعلام کرده است که پس از فراهم شدن شرایط مورد نظر، درباره این موضوع به توافقی جامع دست یابد؛ توافقی که بر اساس آن، تهران متعهد شود به دنبال دستیابی به سلاح هستهای نیست و طرفین بتوانند در این زمینه به تفاهم برسند.
بنابراین، به نظر میرسد اسرائیلیها از این طریق بار دیگر در پی آن هستند که آمریکا را به دنبال خود بکشانند و زمینه یک تجاوز نظامی دیگر علیه ایران را فراهم کنند. با این حال، در مجموع، به نظرم افکار عمومی جهان و منطقه تا حدودی به مرحلهای رسیده است که دیگر بهسادگی به اینگونه ادعاها و تبلیغات گوش فرا نمیدهد و آنها را نمیپذیرد. نمونه آن، ادعاهایی است که درباره سدهای ایران مطرح شد؛ از جمله اینکه ۴۰۰ سد ایران با هدف تقویت نوعی بنیه دفاعی برای مسائل موشکی ساخته شدهاند.
در حالی که همان افرادی که از آنها مصاحبه گرفته شده بود، بعداً این ادعاها را رد کردند و گفتند اساساً موضوع مصاحبههایشان چنین مسائلی نبوده، بلکه درباره آب، خشکسالی، دلایل ساخت سدها و مسائل مرتبط با آن صحبت کردهاند. همچنین ادعاهایی از این دست که ایران قصد دارد در آمریکا خرابکاری کند یا در آنجا بمب کثیف استفاده کند، به نظر میرسد دیگر برای افکار عمومی قابلقبول نیست.
در واقع، این بهانهها و ادعاهایی که در رسانههای مختلف مرتباً تکرار و بازنشر میشوند، تا حدودی به اموری مضحک تبدیل شدهاند و دیگر نمیتوانند آنچنان که در گذشته اثرگذار بودند، افکار عمومی را تحت تأثیر قرار دهند. با وجود این، به نظر من ایران باید هوشیار باشد؛ چراکه اینگونه اقدامات و اتهامزنیها مسبوق به سابقه است و در مورد کشورهای دیگر نیز از چنین بهانهها و اتهاماتی استفاده شده است.
برای مثال، در سوریه بارها ادعاهایی درباره استفاده حکومت مرکزی از سلاح شیمیایی علیه مخالفان مطرح شد. هدف از طرح این اتهامات، تضعیف حکومت مستقر در سوریه، سست کردن پایههای آن و تضعیف ریشههای حکومت در داخل کشور و در نهایت به جان هم انداختن بخشهای مختلف جامعه بود. بنابراین، ایران باید با هوشیاری بسیار بالا عمل کند و از طریق رسانههای جمعی و سایر ابزارهای اطلاعرسانی، یک کارزار رسانهای اصولی، منطقی و مستند علیه این تبلیغات به راه بیندازد.