عزت این نیست که دائم در جنگ باشیم
در حالی که اخیرا غلامعلی حداد عادل پدر همسر شهید رهبر انقلاب روایت دیگری را مطرح کرده است. در همین راستا «آرمان ملی» با غلامعلی دهقان به گفتوگو پرداخته است که میخوانید.
* حمله به تفاهم ایران و آمریکا و هیأت مذاکره کننده را چگونه تحلیل میکنید؟
واقعیت این است که سیاست خارجی ما همانطور که رهبر شهید تدوین فرمودند میبایست بر سه عنصر عزت، حکمت و مصلحت استوار باشد. این مثلث سه ضلعی قطعا مورد توجه سرداران دیپلماسی ما بوده است. اما متاسفانه یک جریان فکری سیاسی که نگاه بدبینانه به دیپلماسی دارد، درک درستی از روابط بینالملل ندارد و یا اگر خوشبینانه نگاه کنیم سوءنیت ندارد؛ اما سوءعمل و سوءرفتار دارد و مقوله عزت را بد میفهمد. البته مصادیق آن هم در تاریخ ما زیاد بوده است. در طی نیم قرن گذشته دیده شده که این جریان گرچه حسن نیت دارد، اما سوءرفتار و سوءکردار دارد و درک درستی از شرایط سیاسی ندارد. این در حالی است که جامعه امام و پیشوایی دارد که ولی فقیه زمان است. اخیراً یکی از نزدیکترین افراد به بیت شریف رهبری یعنی جناب آقای حداد عادل که بسیار رابطه نزدیکی با رهبری نظام دارد گفتهاند که به هیچ وجه توهین، تهمت و افترا به تیم مذاکره کننده قابل قبول نیست و خیلی محکم اعمال جماعتی را که جلوتر از امام خود میروند، محکوم کرده است. فراموش نکنیم رئیس تیم مذاکره کننده جناب قالیباف خود از سرداران برجسته جنگ تحمیلی اول و فرمانده لشکر مردم قهرمان خراسان بوده و تا پای شهادت پیش رفته است. جناب عراقچی نیز از نیروهای سپاه پاسداران بوده و از نیروهای ارزشی همیشه محسوب میشده است؛ بنابراین بار دیگر باید به این جماعت توصیه کرد که به افکار خود نهیبی بزنید و در افکار خود تجدید نظر کنید. از تاریخ بیاموزید و نگاههای تنگنظرانه را کنار بگذارید و مقوله عزت را درک کنید.
* برخی تندروها معتقدند که بهترین راه در شرایط فعلی ادامه جنگ با آمریکا است؛ اساسا این موضعگیریها چه میزان به منافع ملی ضربه وارد میکند؟
عزت این نیست که ما دائم بجنگیم البته که باید به موقع بجنگیم و در همین جنگ تحمیلی سوم دیدیم که رزمندگان و دلاوران ما چگونه جنگیدند و باعث سرافرازی ایران عزیز شدند. اما بالاخره پایان جنگها از دو حال خارج نیست یا یک طرف باید از جهت نظامی آنچنان قوی باشد که طرف دیگر را کاملا از گردونه خارج کند یا اینکه اگر دو طرف توازن قوا دارند با دیپلماسی و مذاکره مشکلات خود را مطرح کنند و به مصالحه نزدیک شوند. واقعیت این است که میان ایران به عنوان یک قدرت برتر منطقه با ایالات متحده آمریکا به عنوان یک قدرت جهانی از جهت نظامی در جنگ ۴۰ روزه شاهد توازن قوا بودیم و برای همین بود که ترامپ دنبال فرصتی میگشت تا خود را از جنگ خود خواستهاش بر علیه ایران دور کند. به خاطر بازیهای جام جهانی فرصتی فراهم شد و او گردشی به یک جاده فرعی کرد و البته یاران غار خود یعنی نتانیاهو و دار و دسته پهلوی را کنار گذاشت. در مجموع تمامی شرایطی که مد نظر رهبر نظام است در مذاکرات آمده و ایران بنا به اعتراف تمامی کارشناسان با انصاف بازی نظامی را قطعاً برده و امید میرود نظریه مصالحه و صلح هم که ترجمه قدرت نظامی بر سر میز مذاکره است پیروز شود. اگر دوستان انقلابی دغدغهای دارند که البته این دغدغه قابل احترام است، نباید به گونهای عمل کنند که در بازی دیگران مشارکت داشته باشند؛ بنابراین نباید کاسه داغتر از آش و دایه مهربانتر از مادر بود. اگر تندروها جریانات غیر اصولگرا را قبول ندارند جناب حداد عادل را که دیگر قبول دارند و نزدیکی سببی ایشان را با رهبر فرزانه انقلاب میدانند؛ لذا حداقل به سخنان و هشدار او توجه کنند.
*موضع صداوسیما در قامت رسانهای فراگیر را چطور میبینید؟ بهتر نیست در جهت همراهی و انسجام تذکراتی به این رسانه داده شود؟
به نظر میرسد بعد از آنکه رهبر فرزانه انقلاب تاکید کردند که با توجه به پیشنهاد جناب رئیسجمهور و شعام من هم به این جمعبندی رسیدم که راه دولت را تایید کنم، دیگر حجت بر مخالفین مذاکره و دیپلماسی تمام شده و همه دلسوزان نظام و دغدغهمندان راهبردهای جمهوری اسلامی باید با اجماع بینظیر مسیری را برویم که عزت، حکمت و مصلحت ما در آن است. به صداوسیما هم توصیه میشود که به مقوله حکمت بیش از گذشته توجه کند. حکمت به ما میگوید کشور در مسیر توسعه و سازندگی است و به خصوص در ابعاد اقتصادی نیازهای فراوان دارد. کشور باید ریل رشد و توسعه را ادامه دهد و مصلحت آن است وقتی که دشمن امتیازات لازم را میدهد، ما چرا بخواهیم با هزینه کردن از قوای نظامی جنگ را به پیش ببریم؟ البته که صداوسیما طی ۱۰ روز گذشته مواضع نزدیکتری به کلیت نظام داشته و این قابل کتمان نیست، اما شاید تحلیل صداوسیما این باشد که باید برای نیروهای انقلابی هم همچنان فضایی ایجاد کرد تا آنها هم بتوانند سخنان خود را بگویند. باز هم سخنی نیست، اما این رویکرد دوم نباید سیاست پررنگ صداوسیما باشد و چنان القا شود که راه دیپلماسی و مذاکره راه خطایی است. به نظر میرسد در آینده هم شاهد کمرنگ شدن این چنین دیدگاههای ضد مذاکره و ضد دیپلماسی باشیم.
