جملهبندیهای مودبانه را نادیده بگیرید. واقعیت آن است که تفنگداران دریایی ایالات متحده در حال آموزش دیدن برای جنگ با چین هستند که احتمالا از طریق حمله پکن به تایوان تسریع شده است. پایگاه آنان در اوکیناوا در انتهای جنوبی مجمع الجزایر ژاپن تنها ۶۰۰ کیلومتر از تایوان فاصله دارد. این دو جزیره بخشی از چیزی هستند که برنامهریزان نظامی آمریکایی آن را «اولین زنجیره جزیره» مینامند: مجموعهای از مجمعالجزایر و جزایر بزرگ و کوچک که از ژاپن تا مالزی امتداد دارند و مانع عبور دریایی از چین به اقیانوس آرام میشوند. سرهنگ «جیسون کوپلند» افسر فرمانده دارک ساید میگوید سختترین قسمت ماجرا آن است که با «دشمنانی که به صورت دسته جمعی به سوی شما میآیند»مقابله کنید. با افزایش قدرت نظامی چین، پیشبینی چگونگی وقوع جنگ بر سر تایوان و در نتیجه بهبود شانس مقابله با چین بدون ایجاد فاجعه هستهای دشوارتر میشود تنها قطعیت آن است که حتی اگر تمام تسلیحات هستهای در سیلوها باقی بمانند چنین درگیریای پیامدهای وحشتناکی نه تنها برای ۲۳ میلیون نفر جمعیت تایوان بلکه برای جهان خواهد داشت. رهبران کمونیست چین از زمانی که نیروهای ناسیونالیست
پس از شکست در جنگ داخلی در سال ۱۹۴۹ به تایوان گریختند مدعی شده بودند که تایوان بخشی از سرزمین اصلی چین است. نیروهای چین اغلب تهاجم جزیرهای را در مانورهای خود تمرین میکنند. کشتیهای جنگی و جتهای جنگنده به طور معمول در خط میانه (در واقع مرز دریایی تایوان) عبور میکنند و کشتیها و هواپیماهای نظامی آمریکا و متحدان آن کشور را مورد آزار و اذیت قرار میدهند.
تنگه وخیم
در همین حال، آمریکا مربیان نظامی بیشتری به تایوان اعزام میکند. دولت تایوان اخیرا خدمت سربازی اجباری را از 4 ماه به یک سال افزایش داده است. نمایندگان برجسته کنگره از جو بایدن رئیسجمهور آمریکا خواستهاند که از حمله روسیه به اوکراین درس بگیرد و تمام تسلیحاتی را که ممکن است تایوان پیش از حمله به آن نیاز داشته باشد در اختیار آن جزیره قرار دهد نه آن که منتظر بماند و پس از آغاز حمله احتمالی پکن این کار را انجام دهد. تلاشهای آمریکا برای مهار صنعت فناوری چین و دوستی روبه رشد شی با روسیه به احساس قریبالوقوع بودن بروز بحران دامن زده است. فرماندهان نظامی و روسای اطلاعاتی آمریکا میگویند که شی به ارتش آزادیبخش خلق چین دستور داده تا ظرفیت حمله به تایوان را تا سال ۲۰۲۷ توسعه دهد. برخی گمان میکنند زمان درگیری نزدیکتر شده است. اولین پرسش برای استراتژیستهای آمریکا این است که جنگ قریبالوقوع تا چه انداز قابلیت هشدار دادن دارد. ارتش آزادیبخش خلق چین با حدود ۲ میلیون پرسنل فعال در مقابل ۱۶۳۰۰۰ پرسنل ارتش تایوان به آمادگیهای گستردهای نیاز دارد تا بزرگترین حمله آبی خاکی را از زمان عملیات روز «دی» در سال ۱۹۴۴ میلادی به
این سو انجام دهد. ارتش چین برای این منظور باید کشتی را جمعآوری کرده، مهمات را ذخیره کند و مرخصیها را لغو نماید. با این وجود، در یک جنگ انتخابی به رغم آن که شی میتواند زمان خود را انتخاب کند بسیاری از این حرکتها میتوانند در قالب تمرینات نظامی پنهان شوند. مقامهای دفاعی آمریکا میگویند که ممکن است تنها دو هفته جلوتر از نشانههای آشکاری از جنگ قریبالوقوع اقداماتی مانند انباشت ذخایر را شاهد باشیم. برای عملیاتهای کوچکتر برای مثال، به منظور تصرف جزایر تحت کنترل تایوان در نزدیکی سرزمین اصلی ممکن است تنها چند ساعت هشدار وجود داشته باشد. آمریکا میخواهد آمادهسازی چین را زودتر افشا کند دقیقا مشابه کاری که در مورد حمله روسیه علیه اوکراین انجام داد و توانست ائتلافی بینالمللی را شکل دهد. اگر شی دست به تهاجم آشکار بزند این کار آسانتر خواهد بود. با این وجود، چین ممکن است سعی کند از ابهامات در مورد وضعیت تایوان سوءاستفاده کند: تایوان با اکثر کشورهای دیگر روابط دیپلماتیک ندارد. اگر شی بهنوعی تحریک اشاره کند و با اقدامات کوتاهتر از جنگ مانند محاصره آغاز نماید آمریکا یا متحدانش ممکن است با وضعیت مبهمی مواجه
شوند. آمریکا همچنین باید بسنجد که آمادگیهایش تا چه اندازه خطر گسترش درگیری را تسریع میکند: از طریق ارسال ناوهای هواپیمابر به منطقه برای نمایش قدرت؟ اعزام نیرو به تایوان؟ تهدید عرضه نفت چین از طریق تنگه مالاکا؟ که تماما مواردی هستند که میتوانند از سوی چین اگر نه اقدامات جنگی بله اقدامات تحریکآمیز قلمداد شوند. با نزدیک شدن به جنگ تایوان کشتیهای نیروی دریایی خود را از سواحل آسیب پذیر غربی خود به سمت شرق در پشت رشته کوهی که در امتداد سمت شرقی آن جزیره قرار دارد منتقل خواهد کرد. تایوان به دنبال مخفی کردن جنگندههای خود در پناهگاههای زیرزمینی و بسیج ۲.۳ میلیون نفری نیروهای ذخیره خود خواهد بود.همچنین، تایوان باید هراس گسترده را کنترل کند، زیرا انبوهی از تایوانی تلاش خواهند کرد تا فرار کنند.