در آخرین روزهای سال ۱۴۰۱هستیم، عید در میزند، درها را بگشاییم. بوی بهار از گوشه و کنار شهر استشمام میشود، مردم از هر فرصتی برای تمیز کردن، خانهتکانی و گردگیری درودیوار خانهشان استفاده میکنند. بچهها هم اگرچه هنوز به مدرسه میروند مشغول بازیگوشی هستند و به لباس و پوشاکی که تصور میکنند برای عیدشان خریداری میشود دلخوشند، بسیاری از کودکان هم که میدانند خانوادهشان پولی برای خرید عید ندارند اگرچه محزون هستند ولی همیشه امیدی دارند. به خیابان و بازار میروی مردم را میبینی در حد استطاعتشان مشغول خرید و تامین مایحتاج عید نوروز هستند یا حداقل دوری در خیابانها میزنند تا با حضورشان در خیابانها حال وهوای بهاری را احساس کنند. خیابانها هم پرترافیک وشلوغ است. رفت وآمد زیادی به چشم میخورد. عمونوروزهای متعددی سر چهارراهها و خیابانها بازی درمیآورند یا داریه میزنند و به عابرین تبریک عید میگویند و درخواست عیدی میکنند، برخی هم چیزی به آنها میدهند تا کامشان شیرین شود. از سوی دیگر حضور کودکان خیابانی و متکدیان هم خیلی بیشتر شده است بهطوری که همه جا به چشم میخورند. دیدن این صحنهها ما را تکان میدهد. در چنین شرایطی تکلیفی بر دوشمان سنگینی میکند؛ آن هم مسئولیتی است که در مقابل گروههای نیازمند، کم برخوردار و آسیبپذیر جامعه داریم؛ آبرومندانی که خرجشان به دخلشان نمیخورد و قادر نیستند برای خانواده و فرزندانشان پوشاک و امکانات دیگر عید خریداری کنند، نمیخواهند پیش آنها خجالت بکشند و احساس شرمندگی کنند. در شرایطی که تورم 50 درصدی را تجربه میکنیم، قیمتها خیلی بالا رفته و اجناس گران شده است. بهطور طبیعی مردم کم درآمد که متاسفانه تعدادشان هم زیاد است از آمدن عید استقبال نمیکنند، برخی هم چیزی را بهانه میکنند و میگویند ما که جایی نمیرویم، همه درگیر بیماری هستند، کسی هم سراغ ما نمیآید. آیا میتوانیم چشممان را به روی واقعیتی که چنین آشکار است ببندیم و از کنار آن بدون هیچ عکسالعملی بگذریم؟ خیر. همه مسئول هستیم کاری بکنیم بزرگ یا کوچک مسلما هر کس به اندازه وسع و توانش پیش خدا و وجدانش مسئول است تا تماشاگر نباشد، باید سهم خود را ادا کند هیچ کس نمیتواند همه مشکلات و احتیاجات فقرا را برطرف کند اما میتواند گوشهای از نیاز حاجتمندی را برآورد. اگر هرکس از هزینه پوشاک، شیرینی ومیوهای که برای خانواده خودش خرید میکند اندکی را هم به خانواده نیازمندی اختصاص دهد یقینا خوشحالی و شادی خوبی را هدیه داده است. یا اینکه بهانهای پیدا کند و به خانواده کمتر برخورداری از نزدیکانش هدیهای بدهد تا عید نوروز را احساس کنند و تحمل زندگی برای آنان آسانتر شود و لبخند شادی بر لب آنان بنشیند البته ثواب وافری هم خواهد برد .از سوی دیگر، بسیار شنیده میشود که برخی میگویند خیلی از افرادی که به شکل نیازمند خودشان را نشان میدهند راست نمیگویند. واقعا محتاج نیستند و نباید به آنها کمک کرد. تشخیص نیازمند واقعی مشکل است، مردم حق دارند، امکان سوءاستفاده هم زیاد است. مناسبترین راهکارش کمک کردن از طریق موسسههای خیریه است که برای حمایت از اقشار کم برخوردار تاسیس شدهاند و میتوانند کمک مردم را به مستحق واقعی برسانند زیرا این موسسهها دارای مددکار اجتماعی هستند که بهراحتی قادرند نیازمندان را تشخیص دهند و اطلاعات کافی هم دارند تا کمکهای مردمی را دریافت و تجمیع کرده و بر آن بیفزایند و بعد با رعایت شأن واحترام افراد کمک گیرنده ضمن حفظ کرامت آنان و رازداری حرفهای مطابق نیت و نظر یاریگران بخشی از احتیاجات مستحقان را تامین کنند. موسسههای نیکوکاری و خیریه هم برای شفافسازی و حصول اطمینان یارگران و کمک کنندگان موظفند به سرعت گزارش ارائه خدمت داده شده به افراد آسیبپذیر جامعه را به نحو مقتضی با رعایت احترام همه شئونات انسانی آنان به یاریگران، نیت کنندگان و نیکوکاران برسانند. مردم عزیز هم توجه داشته باشیم که موسسههای خیریه دارای مجوز قانونی، هیات مدیره و بازرس قانونی هستند و عملکردشان منظما توسط دستگاههای متولی کنترل و نظارت میشود. سخت نگیریم ما بیش از وسع و توانمان مسئول نیستیم. پس بیاییم دلهایمان را دراین ایام عید نوروز بهاری کنیم، عیدمان را با دیگران تقسیم کنیم و به خانوادههای عزیزتوصیه میکنیم به طریقی در این تقسیم مهربانیشان فرزندانشان را هم مشارکت و مداخله دهند تا کودکانمان از سنین کودکی با لطافتهای دیگر دوستی و مسئولیت دینی و اجتماعیشان آشنا شوند و در آینده و کسب توانایی سهم خود را به جامعهای که به آن علاقهمند هستیم و هستند و دینی که همه به آن داریم ادا کنیم . همه با هم دعا میکنیم خدایا سالی بهتر از سال فعلی برایمان مقرر فرما تا کمتر غم ببینیم، بیماریها کاهش یابد، شادیها افزایش یابد، امید به آینده زیباتر داشته باشیم، نان برای فقرا، شغل برای جوانان و امکان افزایش ازدواجهای موفق فراهم شود و حالمان بهتر شود.