محمد درویش، فعال حوزه محیط زیست درباره قابلیت اجرایی شدن طرح کاشت یک میلیارد درخت به «انتخاب» گفت: یکی از مهمترین طرحهایی که جمهوری اسلامی از ابتدای پیروزی انقلاب تا الان مطرح کرده است همین طرح یک میلیارد درخت است، یعنی مهمتر از این طرح در محیط زیست نداریم چون تا الان حدود دو میلیارد درخت را از دست دادهایم و بهترین کار جبران آن است و امیدواریم که بتوانیم این کسری دو میلیارد را که در چهار دهه اخیر رخ داده است و کسری شش میلیارد درختی که در صد سال اخیر رخ داده است را جبران کنیم؛ ما هشت میلیون هکتار از جنگلهایمان را در صد سال اخیر از دست دادهایم و اولویت اساسی باید حفظ جنگلها برای حفظ اکسیژن باشد و با توجه به اینکه در منطقهای قرار گرفتیم که نسبت به اقلیم آسیب پذیر است باید جبران کنیم.او در ادامه درباره تجربههای دولت در انجام چنین طرحهای محیط زیستی افزود: شکی در حمایت از این نهضت وجود ندارد؛ آن چیزی که نگرانی ایجاد میکند این است که الزامات موفقیت این طرح با مردم در میان گذاشته نشده است و جزئیات آن نیز اعلام نشده است. به هر حال اگر بریده روزنامهها را در همین چهار دهه اخیر مطالعه کنید میبینید که نزدیک به دو میلیارد درخت در طول این چهار دهه توسط نهالکاری در ایران کاشته شده است، یعنی سازمان جنگلها و محیط زیست و شهرداریها و افراد مستقل تقریبا همین تعداد درخت کاشتهاند اما این درختها کجا هستند؟ بخاطر اینکه آنها با جامعه محلی تعامل نکردهاند و برای دامداری که آنجا دام میچراند و بعد از کاشت نهال آن دام نهال را از بین میبرد جایگزینی تعریف نشده است و این پول و بودجهها عملا به هدر میرود. این تجربه باعث میشود ما نسبت به این طرحها خوشبین نباشیم. درویش درباره فرصت جبران چالشهای محیط زیستی و انگیزه مسئولین اجرایی برای چنین طرحهایی گفت: هنوز فرصت هست، من امیدوارم سازمان منابع طبیعی با جمع آوری تمام صاحبنظران در این حوزه و تشکیل یک اتاق فکر و افراد ذی نفوذی که سرمایه اجتماعی محسوب میشوند، بتواند کارگروهی فراهم کند که ضمن بیان مشکلات این طرح و دلایل شکست احتمالی این طرح به سمتی برود که این طرح را از شکست نجات دهد. ما تجربههای موفقی توسط مردم داشتهایم که توانستهاند درختکاریهای موفق داشته باشند و سازمان محیط زیست باید این تجربیات را تکثیر کنند، این دوستان این تجربه را از پشت میزهای پر زرق و برق میبینند. برخی دولتمردان ما سالهاست از ساده زیستی صحبت میکنند اما حاضر نیستند خودروهای شخصی شان را رها کنند و با حمل و نقل عمومی تردد کنند