کاشت تراشه در مغز انسان

در حالی که ایلان ماسک مشغول خرید و تصاحب توییتر بود، نورالینک(Neuralink)، شرکت ارتباط مغز و کامپیوتر متعلق به او، مشغول کار روی اصلاح فناوری خود بود. هدف این شرکت کاشت ایمپلنت‌هایی است که امکان ارتباط مستقیم بین مغز انسان و کامپیوتر را فراهم می‌کند. این سیستم‌ها که نام آنها رابط‌های مغز و کامپیوتر است و به اختصار BCI نامیده می‌شوند، از الکترودهای کوچکی استفاده می‌کنند که در مغز قرار می‌گیرند تا سیگنال‌های دریافتی نورون‌های مجاور خود را بخوانند. سپس یک نرم‌افزار این سیگنال‌ها را رمزگشایی کرده و آنها را تبدیل به دستورات یا اقداماتی نظیر حرکت مکان‌نما یا یک بازوی روباتیک می‌کند. عصر چهارشنبه تیم نورالینک در یک برنامه زنده با نام «نمایش دهید و بگویید(show and tell)» مجموعه‌ای از پیشرفت‌های فناوری خود را ارائه کرد. ماسک گفت که نورالینک ارسال مدارک خود برای آزمایش‌های بالینی انسانی را به سازمان غذا و دارو آغاز کرده و امیدوار است که تا شش ماه آینده یکدستگاه نورالینک در مغز یک بیمار کار گذاشته شود. ماسک گفت: «ما برای اینکه این دستگاه را در سر اولین انسان قرار دهیم، بسیار سخت کار کرده‌ایم و بدیهی است که می‌خواهیم قبل از اینکه این دستگاه را در سر یک انسان قرار دهیم مطمئن شویم که به خوبی کار خواهد کرد.»او دو کاربرد اصلی که از این تکنولوژی انتظار دارد را کاملا مشخص کرد، کمک به افراد فلج برای اینکه بتوانند از دستگاه‌های دیجیتال به‌طور کامل استفاده کنند و دوم برای بازگرداندن بینایی به افرادی که بینایی خود را از دست داده‌اند. ماسک گفت: «ما معتقدیم که می‌توانیم بینایی را حتی برای کسانی که هرگز قدرت بینایی نداشته‌اند و به‌طور مادرزاد کور متولد شده‌اند، بازیابی کنیم.» ماسک در صحبت‌های خود برای اثبات این مطلب مدرکی ارائه نداد، اما یک نمایش ویدئویی از چگونگی قرارگیری و استفاده از ایمپلنت نورالینک، که باعث تحریک حس بصوری- فلاش نور- در مغز میمون می‌شود، نشان داده شد. تیم نورالینک همچنین نشان دادند که چگونه ربات‌های جراح، رشته‌های الکترود را وارد یک ماکت آناتومی مغز که با ماده ژلاتینی «پروکسی مغز» پر شده است می‌کنند. این رشته‌های الکترود هم باعث تحریک مغز می‌شوند و هم سیگنال‌های خروجی را می‌گیرند. D. J. Seo معاون ایمپلنت شرکت می‌گوید: «این دستگاه قادر است این رشته‌های کوچک که تنها به اندازه چند سلول گلبول قرمز هستند را به خوبی هدایت کرده و آنها را به شکل قابل اعتمادی وارد یک شاخه محرک کنند، بدون اینکه به عروق صدمه‌ای بزنند.» او گفت : «این دستگاه در انجام این کار کاملا قابل اعتماد است.» در مدت زمان ارائه این مطلب که حدودا ۱۵ دقیقه طول کشید، ربات توانست حدود ۶۴ رشته را در آناتومی طراحی شده، نصب کند. ماروین آندوجار، استادیار علوم کامپیوتر و مهندسی در دانشگاه فلوریدا جنوبی، که در پروژه نورالینک شرکت ندارد می‌گوید: «بازوی رباتیک به دلیل دقت و سرعت بالای در جاگذاری الکترود، مخصوصا زمانی که صحبت از قرار دادن هزاران الکترود در مغز است، بزرگ‌ترین پیشرفت و دستاورد تا به امروز محسوب می‌شود.» محققان BCIها را از دهه ۱۹۶۰ میلادی استفاده کرده‌اند، اما این دستگاه‌ها هنوز هم آزمایشی تلقی می‌شوند و به صورت تجاری در دسترس نیستند. در سرتاسر جهان تنها چند ده نفر هستند که به‌عنوان بخشی از تحقیقات، با این رابط‌ها تجهیز شده‌اند. آنها به داوطلبانی که فلج هستند این توانایی را می‌دهد که افکار خود را به گفتار تبدیل کرده، دوباره متوجه احساسات شوند و یک ویلچیر را حرکت دهند. اما این فناوری هنوز در مراحل اولیه است.