يکي از مهمترين نشانههاي بيماري کليوي وجود پروتئين در ادرار است که البته در شرايط طبيعي خود بيمار نميتواند آن را تشخيص دهد، مگر اينکه پيشرفت کند. به وجود پروتئين در ادرار «پروتئينوري» گفته ميشود که در واقع آلبومين در ادرار است چون آلبومين که نوعي پروتئين است، وارد ادرار ميشود. حداکثر ميزان قابل قبول پروتئين در ادرار 24 ساعته يک فرد طبيعي، 150 ميليگرم است و نبايد بيشتر از آن شود. بهترين نشانه چگونگي عملکرد کليه در بيماران ديابتي، وجود پروتئين در ادرار است. يکي از شايعترين علل نارسايي مزمن کليه که منجر به پيوند کليه ميشود، ديابت است، ديابتيها مرتب آزمايش ادرار دهند تا مشخص شود پروتئين دفع ميکنند يا نه. هر قدر ميزان پروتئين ادرار با گذشت زمان بيشتر شود، نشان ميدهد کليهها بيشتر آسيب ديدهاند. نتيجه آزمايش ادرار ساده نميتواند وجود آلبومين يا پروتئين را در ادرار نشان دهد. روش مهم، جمعآوري ادرار 24ساعته است. براي انجام اين آزمايش، آزمايشگاه به بيمار ظرفي ميدهد که طي 24 ساعت ادرارش را جمع کند و بعد ميزان پروتئين ادرار دقيق اندازهگيري ميشود. امروزه اين کار سخت، کمتر انجام ميشود و بهجاي آن ميزان پروتئين و کراتينين را در هر نمونه از ادرار بيمار و نسبت پروتئين به کراتينين ادرار را اندازه ميگيرند. اگر اين ميزان بيشتر از 30 باشد، نشاندهنده وجود پروتئينوري يا وجود مرضي پروتئين در ادرار است و اين بيماران بايد بيشتر مراقب سلامتشان باشند. کراتينين خون نشانه دقيقي است که عملکرد کليه را نشان ميدهد و با اندازهگيري آن ميتوانيم به ميزان خوني که کليهها در هر دقيقه از مواد زائد تصفيه ميکنند، پي ببريم. اگر اين ميزان کمتر از 60 ميلي ليتر در دقيقه باشد، نشاندهنده آسيب شديد کليوي است. بيماران دچار دفع پروتئين، يا ديابتي هستند يا فشارخوني يا بيماران ديابتياي که دچار فشارخون هستند. قند و فشارخون اين بيماران بايد کاهش يابد و داروهاي مخصوصي استفاده کنند تا هم فشارخون و هم ميزان دفع پروتئين از کليههايشان کنترل شود. دفع پروتئين، نشانه يک بيماري است و خودش بيماري محسوب نميشود، بنابراين بايد دنبال اين بگرديم که چرا پروتئين از طريق ادرار دفع ميشود. ممکن است علت آن ديابت يا يک بيماري مزمن کليوي باشد. دفع پروتئين از ادرار در افراد مسن، با وزن بالا، ديابتي، دچار فشارخون و با سابقه بيماري کليوي در خانواده و سياهپوستها بيشتر اتفاق ميافتد و خطرناکتر است.