بیش از 50 درصد از ورودی‌های پزشکی دانشگاه تهران مهاجرت می‌کنند

آرمان ملي: محمد رئيس‌زاده، رئيس کل سازمان نظام پزشکي کشور در دانشگاه علوم پزشکي تهران، در همايش ملي روز پزشک که پنجشنبه گذشته، در همدان، برگزار شده، گفته بود: «تخصص جراحي قلب در سالجاري 18 نفر ظرفيت داشته اما هيچ‌کس متقاضي نشده و در کل کشور فقط 2 فارغ‌التحصيل جراحي اطفال داريم.»به گفته او: «اگر اين وضع ادامه پيدا کند شايد مجبور شويم، همچون 40 سال پيش پزشک از هند و پاکستان بياوريم.»حالا شاهين آخوندزاده، رئيس بيمارستان روزبه تهران، خبر داده است که: «بيش از 50 درصد از ورودي‌هاي پزشکي دانشگاه تهران مهاجرت مي‌کنند.»او در گفت‌وگويي که با يکي از خبرگزاري‌ها داشته، گفته: «سال 93 درگفت‌وگويي درباره مهاجرت نخبگان خصوصا دانشجويان دانشگاه علوم پزشکي تهران بر اساس تجربه و مشاهدات خودم گفتم که 50درصد از ورودي‌هاي پزشکي در دانشگاه تهران، که در واقع صد نفر اول کنکور سراسري و از نخبگان و ژن‌هاي خوب کشور محسوب مي‌شوند، مهاجرت مي‌کنند.»

دستمزد ؛ 5 ميليون تومان در 30 سالگي

به گفته رئيس بيمارستان روزبه تهران: «يک دانشجوي رشته پزشکي 7 سال درس مي‌خواند، درس‌هايي بسيار سنگين، کشيک هم که مي‌گذارند يک ميليون تومان بابتش مي‌گيرد، بعد هم بايد بسيار درس بخواند تا بتواند در آزمون دستياري قبول شود، در دوران رزيدنتي که در همه جاي دنيا شغل محسوب مي‌شود، بايد در کنار درس خواندن کشيک‌هاي سنگين بدهد، 12 تا 15 نوبت کشيک شب، در طول اين مدت هم اجازه کار ندارد، تصور کنيد حدود 30 سال هم دارد و اگر خانواده داشته باشد، بايد هزينه خانواده را هم بدهد در حالي که حقوقش حدود 5 الي 6 ميليون تومان است. وضعيت اين پزشک را تصور کنيد، بعد از اين مرحله در سن حدود 35 سالگي تازه مي‌رود مناطق محروم براي خدمت، مناطقي که اغلب دور از مرکز هستند و امکانات‌شان بسيار محدود است، ‌اين شخص بايد واقعا عاشق پزشکي باشد تا بتواند اين شرايط را تحمل کند وگرنه اين همه سختي و مشقت قابل تحمل نيست. براي دانشجويان پزشکي چنين آينده‌اي وجود دارد و خب اين آينده چندان روشن و قابل توجه نيست.»آخوندزاده تصريح کرده: «فکر نکنيد مهاجرت فقط در رشته‌هاي پزشکي اتفاق افتاده، در حال حاضر گروه پرستاران ما هم در حال مهاجرت هستند، اين مشاغل جزو شغل‌هاي سخت محسوب مي‌شوند که در کشورهاي مهاجرپذير، از سوي شهروندان همان کشورها چندان مورد اقبال قرار نمي‌گيرند، و مهاجرپذيري در اين رشته‌ها زياد شده است. همين کشور عمان مثل جارو برقي درحال جذب گروه‌هاي پزشکي ما در رشته‌هاي مختلف است. يک جراح در کشور عمان دو و نيم برابر جراحي در ايران درآمد دارد، ‌اما مساله اينجاست که علاوه بر اين، فرزندش از آموزش رايگان استفاده مي‌کند، خودرويي که آنجا مي‌خرد، با کيفيت بهتر، يک دهم قيمت خودرويي است که مي‌تواند اينجا بخرد، مسکن هم به همين شکل، پس کاملا برايش به صرفه است که جلاي وطن کند.»

پزشکان هندي و پاکستاني به ايران نمي‌آيند

آخوندزاده، درباره صحبت‌هاي رئيس نظام پزشکي که اخيرا، گفته بود، به‌زودي به دليل کمبود پزشک مجبور به واردکردن پزشک از هند، پاکستان و بنگلادش خواهيم بود، توضيح مي‌دهد: «در اينکه با سياست‌ها و اوضاعي که شاهديم به‌زودي کشور بيش از پيش به کمبود متخصص مبتلا خواهد شد، هيچ ترديدي نيست. اما واقعيت آن است که ديگر واردات پزشک از هند، پاکستان و بنگلادش هم آن‌گونه که بعد از انقلاب رخ داد، امکان‌پذير نيست. متخصصان همه کشورها الان متعلق به جامعه بين‌المللي پزشکي هستند که ديگر دهکده جهاني کوچکي شده است. بعيد است کار در شرايط فعلي ايران را بپذيرند. متخصصان رشته‌هاي مختلف هندوستان، پاکستان و بنگلادش که اکثرا بسيار خبره و با مدارک عالي هستند، در حال حاضر در بخش‌هاي مختلف دنيا با شرايط و امکاناتي که به‌شدت با شرايط و پرداخت‌هاي کشور ما فاصله پيدا کرده است، مشغول به کار هستند.»