سوخت در استان سیستان و بلوچستان یک معضل بزرگ است. استانی مرزی و پهناور، محل فعالیت گسترده مافیای سوخت و مردمانی فقیر و محروم که زندگیشان به همین سوخت گره خورده است. استانی که کمترین جایگاه cng و وسایل حمل و نقل عمومی درون شهری و برون شهری را دارد، خودروها فرسوده، جادهها ناامن، در جایگاههای سوخت مانند دیگر استانها کارت سوخت جایگاه وجود ندارد و سهمیه سوخت آن کاهش مییابد. نمایندگان ایرانشهر و چابهار به این کاهش اعتراض کردند اما گوش شنوایی هم نبود که فریاد نمایندگان مردم را بشنود. چندی پیش وزیر انرژی لبنان اعلام نمود که منتظر دستور نخست وزیر لبنان است برای سفر به ایران جهت دریافت سوخت است. بزرگترین ذخایر نفت و گاز را داریم، بیشتر مردم منطقه ما زیر خط فقرند و تورم و گرانی قامتشان را خمیده کرده است، در استان سیستان و بلوچستان سهم مردم از نفت فقط لقمهای نان است، مافیای سوخت روزی دهها تانکر سوخت وارد استان میکند و به سوخت کشان نگونبخت به قیمت گزاف میفروشند، صفهای سوخت در استان طولانی و زجرآورند. سوخت معادلهای پیچیده و عجیب است که حل آن آسان به نظر نمیرسد و شاید چارهای نیست و فقط میتوان با این شرایط سوخت، سوخت و ساخت.