مذاکره تنها راه توافق است

اميرعلي ابوالفتح مطرح کرد:

مذاکره تنها راه توافق است

يک تحليلگر مسائل بين‌الملل در خصوص ارزيابي از نارضايتي غربي‌ها از به نتيجه نرسيدن مذاکرات احياي برجام اظهار داشت: طبيعي است وقتي مذاکرات نتيجه نداده طرفين همديگر را مقصر جلوه دهند. غرب (يعني آمريکا و سه کشور اروپايي و اتحاديه اروپا) تلاش مي‌کنند ايران را مانع انجام توافق جلوه دهند؛ در مقابل ايران هم تاکيد مي‌کند غرب مانع انجام توافق بوده بنابراين اين رفتارها طبيعي است. اميرعلي ابوالفتح گفت: فارغ از بررسي ادعاي طرفين، واقعيت امر اين است، کشوري که تحريم شده ايران و کشوري که تحريم کرده آمريکاست. آمريکا بايد تحريم‌ها را بردارد. بايد يک پيام به دنيا متبادر کند که اگر ايران تعهدات برجامي خود را اجرا کند، از مزاياي اقتصادي برجام بهره‌مند مي‌شود. اين بر عهده دولت آمريکاست تا سرمايه‌گذاران خارجي با ايراني‌ها همکاري کنند، سرمايه آورده و بهره‌مندي اقتصادي ايران تامين شود. وي افزود: دولت آمريکا اين کار را انجام نمي‌دهد و به بهانه‌هاي ديگر بر تحريم‌ها مي‌افزايد. براي يک کمپاني خارجي آسيايي يا اروپايي رغبتي وجود ندارد با کشوري قرارداد ببندد که هر روز به يک بهانه‌اي تحريم مي‌شود. به خصوص يک بار اين اتفاق سرشان آمده است. جايي که ايران به تمام تعهدات خود درباره برجام عمل کرده اما دولت آمريکا بي‌دليل از برجام بيرون آمد و خسارت سنگيني به کمپاني‌هاي خارجي زد. اين کارشناس مسائل بين‌الملل بيان کرد: آن‌ها مجبور شدند سرمايه‌هاي خود را خارج کنند. تعهداتي که انجام داده، تاسيساتي که ساخته بودند، پيش‌بيني‌هايي که در حوزه تجارت و بازار خودشان کرده بودند را از دست دادند. پس اين بر عهده آمريکاست. تا الان هم نه اشاره‌اي کرده و نه رفتاري نشان داده است که تمايلي دارد به برجام بازگردد. همه اين مواردي که گفته شد، راه را براي رسيدن به توافق مي‌بندد. اگر مسئوليت اين داستان را به گردن ايران بيندازند، چيزي عوض نمي‌شود. تا بهره‌مندي اقتصادي ايران از برجام تاييد و تضمين نشود، دليلي ندارد که ايران به تعهداتش بازگردد. ايران همه چيز را به برجام 2015 بازگرداند اما اينکه همه اقتصاد ايران به بهانه حقوق بشر زير تحريم بماند، چه فايده و نفعي براي ايران دارد؟ ابوالفتح در اين خصوص که در مقابل صحبت‌هاي طرف اروپايي که از نرسيدن به توافق ناراحت بود، دليل خوش‌بيني آقاي اميرعبداللهيان در تماس با امير قطر که گفت روند مذاکرات براي ما مثبت است چيست، عنوان کرد: به همان اندازه که آمريکا ايران را مقصر مي‌داند يا ايران آمريکا را مقصر مي‌داند، آمريکايي‌ها موضع بدبينانه‌اي نسبت به آينده برجام دارند، برعکس ايران موضع خوشبينانه‌اي نسبت به برجام دارد. از نظر ايران اگر آمريکا اراده کند و به برجام برگردد، خيلي راحت است. همان‌طور که دونالد ترامپ يک کاغذ را امضا کرد و از برجام خارج شد، جو بايدن مي‌تواند يک کاغذ را امضا کرده و به برجام برگردد. وي افزود: سابقه آن هم وجود دارد. آقاي بايدن يک کاغذ امضا کرد و آمريکا به پيمان پاريس بازگشت. همين کار را مي‌تواند در مورد ايران انجام دهد. ايران چون خوشبين است، فرض را بر آن گذاشته که آمريکايي‌ها مي‌خواهند حسن نيت نشان دهند. يعني راه وجود دارد و مسير مسدود نيست. حالا اينکه آمريکايي‌ها اين کار را انجام نمي‌دهند، بحث جداگانه‌اي است. اين کارشناس مسائل بين‌الملل مطرح کرد: سهم مربوط به ايران آماده و حاضر است به تمام تعهدات برجامي خود برمي‌گردد و نکته بعدي آنکه تمام تعهدات ايران درباره برجام قابل راستي‌آزمايي بوده و آژانس متر و ترازوي خود را مي‌آورد و دانه دانه اين‌ تعهدات را متر و وزن کرده و اعلام مي‌کند اورانيوم غني شده اينقدر و تعداد سانتريفيوژ هم به اين تعداد است و به راحتي مي‌تواند راستي‌آزمايي کند که ايران به تعهدات خود عمل کرده است. وي تصريح کرد: بنابراين چون طرف ايراني توانايي آن را دارد که تعهدات برجامي را انجام دهد ابراز خشنودي مي‌کند. اما 50 درصد ماجرا مربوط به آمريکايي‌هاست که مانع مي‌شوند. از اين جهت قابل درک است که چرا آقاي اميرعبداللهيان، حتي آقاي ظريف يا آقاي روحاني ابراز خشنودي و اميدواري مي‌کردند. مثلا آقاي روحاني گفت، بازگشت آمريکا به برجام در عرض نيم ساعت امکان‌پذير است. واقعيت اين است که حرف آقاي روحاني درست است اما آمريکايي‌ها نمي‌خواهند اين کار را انجام دهند. تحليلگر مسائل بين‌الملل در تحليل شکل ادامه مذاکرات با درخواست‌هايي که هر دو طرف دارند تاکيد کرد: مذاکرات جنگ اراده‌ها بوده و زورآزمايي و کشمکش وجود دارد. به قول معروف دو طرف دارند با همديگر کشتي مي‌گيرند. اما مذاکرات ادامه دارد. اگر نشست‌هاي دوحه نتيجه‌بخش نباشد يک شهر و يک فرمول ديگر انتخاب مي‌شود. حتي اگر مذاکرات برجام شکست قطعي بخورد، باز هم بايد مذاکره کنند. چون پلن بي‌و چيزي جز مذاکره وجود ندارد. نه ايران و نه آمريکايي‌ها گزينه‌اي به جز مذاکره ندارند. ممکن است مذاکرات مدتي فريز شود، همان‌طور که الان در وين فريز شده است. اما به يک شهر ديگر رفته و با دستوري ديگر مذاکره مي‌کنند. با اين اميد که اين بن‌بست رفع شود. حالا ممکن است توافق شش ماهه اتفاق بيفتد يا ممکن است ده سال طول بکشد.