سازمان جهاني بهداشت:
آبلهميمون همهگيري بعدي نخواهد بود
سازمان جهاني بهداشت با تاييد گسترش ويروس عامل بيماري آبله ميمون در برخي کشورهاي غربي اعلام کرد که اين بيماري به يک همهگيري جهاني تبديل نميشود. به گزارش ايرنا به نقل از خبرگزاري فرانسه، سازمان جهاني بهداشت با اشاره به گسترش بيماري آبله ميمون فراتر از مرزهاي آفريقا اعلام کرد که در حال حاضر نگراني در خصوص گسترش اين بيماري و تبديل آن به يک همهگيري ديگر وجود ندارد. از زمانيکه انگليس براي نخستينبار در تاريخ 7 ماه مه (17 ارديبهشت) ابتلاي يک فرد را به بيماري آبله ميمون گزارش کرد، تاکنون نزديک به 400 مورد مشکوک و تاييد شده در نزديک به 22 کشور ديگر به سازمان جهاني بهداشت گزارش شده است. اين نهاد جهاني ضمن ابراز نگراني نسبت به وضعيت غيرمعمول، بارديگر تاکيد کرد که دليلي براي وحشت از اين ويروس وجود ندارد، چراکه اين ويروس آبله ميمون از طريق تماس نزديک منتشر شده و معمولا باعث بيماري شديد نميشود. «روزاموند لوئيس» کارشناس سازمان جهاني بهداشت در پاسخ به اين سوال که آيا ويروس آبله ميمون که در مناطق وسيعي از آفريقاي غربي و مرکزي بومي است، ممکن است باعث ايجاد يک همهگيري ديگر شود يا خير، اذعان کرد که «ما نميدانيم.» وي در عين حال اضافه کرد: ما اينطور فکر نميکنيم. در حال حاضر، ما نگران يک همهگيري جهاني ديگر نيستيم. به گفته وي، برداشتن گامهاي سريع براي مهار گسترش ويروس بسيار مهم است. آبله ميمون از خانواده آبله است که پيش از ريشهکن شدن در سال 1980 هر ساله جان ميليونها نفر را در سراسر جهان ميگرفت. اما بيماري آبله ميمون شدت کمتري دارد و بيشتر افراد در عرض سه تا چهار هفته بهبود مييابند. علائم اوليه اين بيماري شامل تب بالا، تورم غدد لنفاوي و بروز تاولهاي پوستي مانند آبله مرغان است. از سوي ديگر، کارشناسان تلاش دارند که دليل انتشار اين ويروس را در کشورهايي که تاکنون اين بيماري هرگز ديده نشده بود را درک کنند. يکي از نظريههاي مطرح شده اين است که آبله ميمون در ميان افراد زير 45 سال که واکسينه نشده بودند، راحتتر پخش ميشود. واکسنهاي ساخته شده براي آبله نزديک به 85 درصد در پيشگيري از آبله ميمون موثر هستند، اما کمبود واکسن يکي از نگرانيهاي عمده کارشناسان در اين خصوص است. لذا مقامات بهداشتي نگران هستند که ويروس عامل اين بيماري از شکافهاي موجود در ايمني جهاني نفوذ کند و جايگزين بيماري قديمي آبله شود. کارشناسان تاکيد دارند که تشخيص زودهنگام مبتلايان، قرنطينه افراد مبتلا و رديابي تماسهاي آنها ميتواند نقش موثري در کنترل اين بيماري داشته باشد.