فلسفه وجودی نوروز

تکاپوی مردم در ایام پیش از نوروز و استقبال از این رویداد طبیعی و جنب و جوش و حرکت‌های مردمی برای آماده شدن و ورود به سال نو، از زیبایی‌های ویژه‌ و منحصر به‌فرد این ایام است. وقتی افراد به تلاش و تکاپو می‌افتند که خود را برای سال جدید آماده کنند و امیدوار باشند که سال آینده، سالی بهتر باشد و سال نو را با مبارکی و میمنت آغاز کنند؛ این یک اتفاق بسیار خوب است. خانه تکانی‌ها در این ایام، از سنت‌های ویژه این روزها به حساب می‌آید و اینکه تمامی منزل تمیز و شست‌و‌شو شود، موجب نشاط در میان افراد خانواده خواهد شد. به‌خصوص اینکه ما با مژده رسیدن سال نو، به نشاط درونی و معنوی همراه با خانه‌تکانی بیرونی خواهیم رسید و به‌‌دنبال پاکسازی روحی و روانی همه‌جانبه درون خویش هستیم. نوروز با نشاط خرید لباس‌های کودکانه و خنده‌های لذت بخش کودکان همراه است. اگرچه سال نو و این عید باستانی با خرید پوشاک و نوسازی ظاهری و درونی همراه است، اما نوروز بهانه‌ای خواهد بود که روح و جسم را نو کنیم، برای یک‌سال جدید و پرنشاط. در این ایام ما به دیدار اقوام و خویشان می‌رویم و حال و احوالشان را پرسیده و از مشکلاتشان آگاه می‌شویم و در صورت امکان، کمک یا مددرسان آنها خواهیم بود. نوروز می‌تواند بهانه‌ای شود برای دیدار از محله‌های قدیمی زندگی‌مان. برای دیدار همسایه‌های دوران کودکی، برای دیدار از انسان‌هایی که با آنها خاطرات خوش داریم. نوروز می‌تواند بهانه‌ای باشد برای عیادت بیماران. باید به عیادت آنها شتافت و حال و احوال آنها را پرسید. شاید با هدیه شادی و نشاط دل آنها را خوش کنیم و زمینه‌ای برای سلامتی آنها مهیا کنیم. نوروز می‌تواند احیاگر شادی‌های فراموش شده و بهانه‌ای شود برای کمک به مستمندان، فقرا و یاری بیچارگان. دیدارهایی با دوستان و بهانه‌ای برای احیای آیین‌ها و مراسمات فراموش شده یا برنامه‌های ازدواج‌های به تاخیر افتاده به‌دلیل شیوع کرونا. حالا که کرونا در حال خداحافظی از جامعه ما است، با کسانی که به هر دلیلی نامهربان شده‌ایم و قطع رابطه کرده‌ایم، نوروز را بهانه‌ای برای آشتی قراردهیم و فرصتی برای دوستی‌ها و نهادینه ساختن محبت‌ها و فرصتی برای عشق ورزیدن قرار دهیم. با نوروز روح و روان خود را تازه کنیم و همزمان با تازه ‌شدن سال، حلاوتی جدید به انسان‌ها می‌دهد. ما نیز با خانه تکانی‌های واقعی، درون خویش را از غبار نشسته، بشوییم و فرصتی پیدا کنیم تا شفاف‌تر، صادق‌تر، مهربان‌تر و عاشقانه‌تر با دیگران رفتار نماییم. نوروز می‌تواند بهانه‌ای شود از سبک شدن از وسایل کهنه و با ایثار و فداکاری فرصتی می‌تواند دست دهد برای کمک به دیگران و یاری مدد‌جویان عزیز. پس نوروز را بهانه‌ای کنیم برای تقسیم شادی‌هایمان. نوروز باید بهانه‌ای باشد تا عاطفه را در روح و روان‌مان تزریق نماییم، البته با مهربانی، ضمن درک مهر و محبت دیگران، می‌توان این امر را در روان دیگران تزریق نمود. به موازات مهربانی‌ کردن ما، عشق و صفا و محبت را از دیگران درک نموده و هنر عشق ورزیدن را تمرین کنیم. هیچگاه نباید از فرصت‌های طبیعت برای مهربانی با حیوانات، عشق‌ورزیدن به درخت و گل و طبیعت فراموش کنیم. لزوما ما باید تلاش نماییم هنر عشق ورزیدن از دامنه انسان به حیوان و طبیعت، به خاک و آب و محیط پیرامون‌مان گسترش دهیم. نوروز دارای آداب و سنن فراوانی است که باید همه آنها را در جامعه فعلی و با نسل جوان آشنا کرده و با بیان فلسفه آن، این آداب و سنن را در نهان جوانترها، نهادینه کرد. این ایام مجالی برای مسافرت و شناختن کشور پهناورمان است که به دلیل شیوع کرونا، قادر به سفر نبودیم و حالا فرصت مناسبی برای تحقق این امر است و با سفر خاطرات خوب و خوشی را در وجودمان به یادگار بگذاریم. نوروز را باید ایام خجسته‌ای قلمداد کرد تا مجالی شود برای زندگی جدید با شیوه‌ و تفکری نوین و پایه‌های بسیار ارزشمند و دلنشینش. امید است که از این فرصت‌های طلایی نهایت بهره را برد و استفاده بهینه‌ای از آن داشته باشیم.