جنایات عربستان عادیانگاری نشود
در حالی که افکار عمومی در جهان بر اخبار بحران اوکراین متمرکز است، در غرب آسیا، حکام سعودی دست به جنایت تازهای زدند و در تاریخ 21 اسفند تعداد ۸۱ نفر از منتقدان سنی و شیعه خود را وقیحانه اعدام کردند. دولت سعودی که خود آفریننده گروههای تروریستی داعش و القاعده است، در یک اقدام فریبکارانه و فرافکنانه، جرم این افراد را همکاری با اعضای«القاعده» و «داعش» عنوان کرد و سعی کرد بدینگونه اقدام جنایتکارانه خود را توجیه کند. اقدام ضدانسانی عربستان، محکومیتهای گستردهای را در سطح منطقه و جهان به همراه داشت تا حدی که سازمان ملل متحد نیز روز دوشنبه 23 اسفند با صدور بیانیهای، اعدام «دسته جمعی» مردم در عربستان را محکوم کرد. دولت سعودی بهخصوص بعد از به قدرت رسیدن بن سلمان، هرساله شمار زیادی از مخالفان خود را با توجیه مقابله با آزادی بیان و به بهانه همکاری با تروریسم به مجازاتهای سنگین و اعدام محکوم میکند. عربستان طی سالهای اخیر فقط به کشتن مخالفان خود اقدام نکرده بلکه شمار زیادی از اتباع دیگر کشورها را نیز دستگیر، شکنجه و اعدام کرده است. اتهامات وارده به این افراد نه تنها مردم عربستان بلکه بسیاری از ملتهای مسلمان و
آزاده را قانع نکرده و همگان این جنایت را ناشی از تسویه حسابهای مذهبی و سیاسی میدانند. به رغم محکومیت جنایت اخیر حکام سعودی توسط سازمان ملل متحد، بسیاری از محافل رسانهای و روشنفکری غربی که اشک تمساح برای کشته شدگان مردم چشم آبی و مو بور اوکراین در جنگ با روسیه میریزند، با رویکرد گزینشی، نسبت به اعدامهای اخیر مسلمانان مظلوم در سرزمین حجاز ساکت مانده و بیتفاوت بوده و گاهی نیز به اقدامات غیرموثر و صرفا صدور بیانیه بسنده کردند. متاسفانه اکثر دولتهای عضو شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد نیز دچار سیاستزدگی شده و مسئولیت خود در قبال جنایت آل سعود را فراموش کردهاند.گزارشگران ویژه شورای حقوق بشر و گزارشگر ویژه اعدامهای فراقضائی نیز بهجای انجام تحقیقات جامع درباره این جنایت، سکوت اختیار کرده و گویا تنها خود را موظف به حمایت از مردم جنگ زده اوکراین میدانند. این قبیل دولتها پس از گذشت بیش از ۷ سال از آغاز تجاوز عربستان سعودی به یمن که به کشته شدن بیش از ۳۷۰ هزار غیرنظامی، تخریب گسترده زیرساختها و مراکز ارتباطی، درمانی و بهداشتی انجامیده نیز، با بیتفاوتی، مشوق جنایات ائتلاف سعودی و امارات بودهاند. در
ایران نیز نهادهای فرهنگی، نخبگان سیاسی و رسانههای داخلی شاید با «عادی انگاری» جنایت سعودی یا تمرکز به موضوع اوکراین، نسبت به عمق جنایت حکام سعودی بیتوجه بوده و واکنش قوی و گسترده نسبت به این جنایت نداشتهاند. در این مقطع باید از تمامی سازوکارهای بینالمللی و ظرفیتهای حقوق بشری داخلی و خارجی برای جلب نظر سران کشورها و مقامات بینالمللی و منطقهای جهت افشای اقدامات ضد حقوق بشری عربستان سعودی استفاده شود. عدم تکرار این قبیل جنایات توسط حکام ریاض، با یک اهتمام جمعی در سطح رسمی و عرصه دیپلماسی عمومی امکانپذیر خواهد بود.
