وعده و وعیدهای کلی ارائه کردن، بهخصوص در مسائل اقتصادی و معیشتی که در راستای حل مشکلات مردم قدم برمیداریم یا تغییر را به نفع مردم رقم میزنیم گرچه در لفظ و حرف زیبا و شیرین است اما این نوع وعده برای حل مسائل مردم به جایی نخواهد رسید. برای اینکه باید در همه امور کشور حساب و کتاب وجود داشته باشد. وقتی یک کشوری تحریم است سیاستهای داخلی آن کشور نمیتواند بر اساس شرایط عادی باشد و مردم را در جهت رفاهشان به آینده امیدوار کند. در حالی که باید طراحی مدون و دقیقی صورت گیرد تا هم از نظر مصرف داخلی و هم از نظر عدالت در داخل کشور با تحریمها مقابله کنندلذا حرفزدنها یا وعدههایی که داده میشود ممکن است از کمی اطلاعات باشد یا اینکه بخواهند مُسکنوار مردم را در کوتاه مدت امیدوار کنند. البته نباید منکر تلاش شخص آقای رئیسجمهور بود و آقای رئیسی نهایت تلاش خود را برای حل مشکلات مردم میکند. هرچند که ابزارهای رئیسجمهور در دولت برای تحقق اهداف و حل مشکلات کشور مناسب نیستند و از حد ممکن ضعیفتر هستند اما رئیسجمهور تلاش خود را میکند. با این حال نباید از یاد برد که تلاش به تنهایی و بیبرنامه فایدهای ندارد، چرا که نوع برخورد به نحوی است که توقعات همه قشرها همینطور رو به تزاید است و این با شرایط تحریمی ایران سازگار نیست. در زمان دولت آقای روحانی متاسفانه سنگ بنای این مساله از سوی سازمان برنامه و بودجه گذاشته شد که بگویند تحریم است. هر چند که آقای احمدینژاد میگفت تحریم هیچ اثری ندارد. آقای روحانی هم که آمد تمام هم و غم خود را بر این گذاشت که با تحریمها مقابله کند و کلید حل تحریمها را نشان میداد و شرایط عادی را برای مردم تصور میکرد. با این حال امروز هم شرایط مثل سابق است و تفاوت چندانی نکرده و به جای اینکه مقابله با زیاده خواهی یا کمبودها وعده داده میشود و متاسفانه بهرغم اینکه میگویند بودجه انقباضی است، بودجه انبساطی هم شده است. از همه بدتر هم اینکه مجلس برای اینکه بگوید میخواهد رقابتی بین شرکتهای خودروسازی داخلی و خارجی صورت دهد، میخواهند 70 هزار اتومبیل از کشورهایی که ایران را تحریم کردند و حاضر نیستند به ما پول بدهند وارد کنند. این فاجعهای است که در تصمیمگیریهای اخیر رخ داده، برای اینکه بخواهند دهان برخی در کشور را ببندند به این امید که خودرو ارزان شود. اما خواهید دید که با این عملکرد اتومبیل باز هم گرانتر خواهد شد. برای اینکه نمیخواهند شرایط داخلی کشور را با شرایط تحریم تطبیق بدهند، این امیدواریها را میدهند که طبیعتا هم نمیشود و زور بیخود میزنیم. بهتر است که در اداره امور کشور تجدید نظری صورت گیرد؛ چرا که اگر توافق در وین هم صورت گیرد تا زمانی که نوع مدیریت و اداره کشور درست نباشد، احیای برجام نیز تاثیرلازم را نخواهد داشت.