پارکینسون یک بیماری تخریبکننده عصبی است که در آن نورونهای «دوپامینرژیک» بهتدریج در ساقه مغز میمیرند. تحریک عمیق مغز از دهه ۱۹۹۰ برای درمان پارکینسون استفاده شده است. این روش، شامل کاشت سیمهای فلزی نازک در مغز میشود که تکانههای کوچکی از الکتریسیته را به نورونهای خاصی میفرستد. این کار برای کاهش نشانههایی مانند لرزش موثر است و پیشروی بیماری را کاهش دهد. یکی از نشانههای بیماری که تحریک عمیق مغز برای بهبود آن تلاش کرده است، مشکلی موسوم به «انجماد راهرفتن» است.