من را بازیگر بیمار و از کار افتاده نبینید

بازیگر سریال «مختارنامه» گفت: خوشحالم که در فیلم «شادروان» دیده شدم، خوشحالم که کارگردان این اثر مثل همـــه کارگردانان مرا بازیگری بیمار و از کار افتاده ندیدنـد و توانستم در این فیلم حاضر باشم برای من مهم این است که به من احترام گذاشته شود. رضا رویگری افزود: فعلا که به‌دلیل مشکلات جــسمانی‌ام چندان نگاهـــی به من نمـی‌شود، آخرین‌بار در فیلم سینمایی «شادروان» نقش بسیار کوتاهی را داشتم که البته در درام تاثیر فراوانی داشت اما به‌جز آن فعلا کاری ندارم. وی با اشاره به آمادگی خود برای قبول پیشنهادات اظهارکرد: شاید همه فکر کنند که به‌دلیل شرایط جسمانی نمی‌توانم در کاری حضور داشته باشم، طبیعتا از پس نقش‌های پرتحرک بر نمی‌آیم اما طبعا در آثار نقش‌های کم‌تحرکی هم وجود دارد که هنوز می‌توانم با قدرت در آنها بازی کنم. بازیگر سریال «مختارنامه» در همین رابطه ادامه داد: من کاملا آماده هستم که اگر پیشنهادی بود قبول کنم، هرچند همین حضور کوتاه هم برایم سخت است و باید به‌سختی از پس نقش برآیم ولی در دلم شوق و شوری دارم که قابل وصف نیست و هیچوقت نمی‌خواهم از بازیگری بازنشسته شوم. وی بازیگری را یک جادو خواند و افزود: بازیگری مثل یک جادوست، تا وقتی‌که به نوعی درگیر آن نشده باشید نمی‌توانید درک کنید که چه بلایی سر شما می‌آورد، فارغ از شهرت و شناخت بین مردم که به‌نظرم با محبوبیت به‌دست می‌آید نه تنها شهرت، بازیگری یک اتفاق بزرگ در روح و جان شما بر جای می‌گذارد که هیچ‌چیز توان برابری با آن را ندارد. بازیگر فیلم سینمایی «شادروان» در همین راستا اضافه کرد: آنچه مشخص است اینکه وقتی شما یکبار جلوی دوربین بروید یا بازی در تئاتر و تلویزیون را تجربه کنید دیگر نمی‌توانید از آن جدا شوید، هرچند بازیگری به‌جز عده‌ای خاص برای درآمدزایی به درد نمی‌خورد اما وقتی آلوده به این هنر می‌شوید گاها قید پول را می‌زنید تا بتوانید یک کاراکتر را زندگی کنید. وی در همین رابطه افزود: بازیگری یک شور بی‌انتهاست، به‌نظر من اشتیاقش از کارگردانی یا سایر بخش‌های سینما بیشتر است، هر بـــار که در قامت یک نقش در می‌آیید همه‌چیز را فراموش کرده و زندگی او را بازی می‌کنید، وقتی سال‌ها در نقش‌های مختلف حضور پیدا می‌کنید دیگر فاصله‌گرفتن از این فضا و بازیگری ناممکن می‌شود. رویگری درباره حضور در فیلم «شادوران» اضافه کرد: خوشحالم که در این فیلم دیده شدم، خوشحالم که کارگردان این اثر مثل همه کارگردانان مرا بازیگری بیمار و از کار افتاده ندیدند و توانستم در این حاضر باشم، برای من آن هم در شرایط امروزم کوتاهی و بلندی نقش مهم نیست، مهم این است که به من احترام گذاشته شود، اینکه دیده شوم و همچنان مثل یک بازیگر با من برخورد شود، این از هر قرارداد و پولی ارزشمندتر است.