هنرمند قریب مشهدی‌ها، غریبانه رفت

آرمان‌ملی: چنــد روز پیش یکی از نوابغ ایرانی غریبانه درگذشت و کمتر کسی از نسل امروز نام یعقوب دانشدوست، را به یـــاد دارد، اما یادگاری‌های او در بناهای خراسان و کشور، نام این استــاد فقید هنر معماری را تا ابد زنده نگاه می‌دارد. روزجمعه هشتم بهمن، این معمار، مرمـــت‌گر بناها و محوطه‌هــای تـــاریخی، محقق و نــویسنـــده، متخصص باغ ایرانی و طراح المان‌ خاطره‌انگیز «پرواز به سوی نور» که مردم مشهد با آن خاطرات بسیاری دارند، درگذشت. مرمت مجموعه گنجعلی‌خان در کرمــان، همچنین مرمت بخش زیادی از آثار خراســان بزرگ، از جمله مسجد گوهرشــاد، رباط‌شرف، مدرسه میــرزاجعفر، مصلی پایین خیابان مشهــد، گنبد سبز مشهد، و ده‌ها اثر تاریخی دیگر از اقدامات ماندگار آقای دانشدوست بوده است. «طبس شهری کـه بود»، «پیدایش باغ آسمانی ایران» و «هنر کاشیکاری ایران» از جمله کتاب‌ها و نوشته‌های یعقوب دانشدوست است.

بزرگمرد عرصه پژوهش

دانشدوســت به کـــار پژوهــش و نوشتن کتاب نیز مشغول بود که حاصل آن انتشار کتاب‌هایی نظیر «طبس شهری که بود»، «ارزش‌های فرهنگی طوس و آرامگاه فردوسی» و «پیـــدایش باغ آسمانی ایران» است. وی همچنین مقالات بسیاری دربــاره معمــاری نوشته که از آن میان می‌تــوان به مجموعه مقالات «معماری ایرانی در سخن چهار نسل از معماران صاحبنظر» اشاره کرد. در این رابطه شورای بین‌المللی بناها و محوطه‌های تاریخی (ایکوموس) در بیانیه‌ای که برای درگذشت وی منتشر کرد، یعقوب دانشدوست را بزرگمرد عرصه پژوهش و حفاظت میراث فرهنگی عظیم ایران زمین نامید و در صفحـــه رسمی خـــود در اینستاگـــرام درباره او نوشت: «درگذشت این استاد بــزرگ که به‌ویژه حافظ ارزش‌های فرهنگی‌ـ تاریخی خـراســـان بـــزرگ بود، ضایعه‌ای بدون جایگـــزین است. روش برخورد مهندس دانشدوست در حفاظت و مرمت بناهای تاریخی آنچنان دقیق و برخوردار از تخصص و مسئولیت والا بـــود که زنده‌یاد دکتر شیرازی (پــــدر مرمت نوین ایران و استاد پیشکسوت معمــاری و مرمت)، مرمت بناهای تاریخـــی خراسان را برترین مرمت‌هــــا در ایران دانستند.» آزاده دانشـدوست، دختر مرحوم یعقــوب دانشدوست، درباره پدرش می‌گوید: نــه‌اینکه پدرم باشد و این را بگویم، به‌عنوان کسی که سال‌ها از نزدیک شاهـــد تلاش بی‌وقفه او برای تاریخ و هویت ایران بوده است، می‌گویم که ایران یک عاشق به وطن را از دست داد. یعقوب دانش‌دوست مردی بود که همه زندگی و عمرش را صرف حفظ هویت، تاریخ و معماری ایران کرد و همیشه هم توصیه‌اش به فرزندانش این بود که در هر جایگاه و رشته‌ای که فعالیت می‌کنید، خدمت به ایران را فراموش نکنید و این در زندگی خودش هم جاری بود و به آن باور داشت، آن‌قدر که یادم است حتی روز‌های جمعــــــه هم وقــــت خودش را صرف کار یا پژوهشـــی درباره تاریخ و هویت این مرز‌و‌بوم می‌کرد و اگر وقتش به‌غیر این صرف می‌شد، شب هنگام می‌گفت دیدی امروزم به بطالت گذشت. او فردی کم‌نظیر بود که بی‌وقفه کار می‌کرد و در سال‌هایی که توانایی بیشتری داشت و بیمار نبود، همه رسالتش را حفظ و مرمت بنا‌های تاریخی قرار داده بود.