شهرت‌طلبی بدون شایستگی

از نظر روانی، انسان میل به «دیده شدن» و همچنین «دیدن» دارد، انسان‌ها هم دوست دارند که ببینند و هم دیده شوند که این افراد را «اجتماعی» می‌گوییم. در مقابل هم افرادی هستند که نه میل به دیدن دارند و نه دیده شدن، که این افراد را به عنوان فرد «منزوی» می‌شناسیم. علاوه بر این، افرادی هم هستند که دوست دارند ببینند، اما علاقه‌ای به دیده شدن ندارند که چنین شخصیت‌هایی «تماشاگر» هستند. همچنین افرادی هم هستند که دوست دارند دیده شوند، اما علاقه‌ای به دیدن ندارند که این افراد را «نمایشگر» می‌نامیم. تماشاگرها، شخصیت افراد نمایشگر را تقویت می‌کنند. شاخ‌های مجازی شخصیت‌های نمایشگری هستند، انسان نمایشگر و تماشاگر زوجی تشکیل می‌دهند. آنهایی که در رسانه‌ها یا شبکه‌های اجتماعی خودنمایی می‌کنند، همان شخصیت‌های نمایشگری هستند که توسط شخصیت تماشاگر هر روز جری‌تر می‌شوند. افراد نمایشگر گاهی با حرکات عجیب و غریب یا حتی اقدامات متعادل در حالی که شایستگی کاری را ندارند، سعی در شهرت‌طلبی دارند، گروه نمایشگر گاهی کارهای طبیعی از خود بروز می‌دهند. مثلا با شخصیت‌ها عکس می‌اندازند، یا پیام تبریکی به افراد شاخص می‌دهند تا خود را در جایگاه خاصی قرار دهند که در حقیقت در چنین جایگاهی نیستند. چنین شخصیت‌هایی بیمار و انحرافی هستند، چرا که میزان تمایل به دیده شدن در آنها از حد تعادل بیش‌تر است. در سال‌های اخیر و به ویژه در دنیای ارتباطات، میل به دیده شدن با اهداف مختلف از اقتصادی و تجاری گرفته و چه شهرت‌طلبی و محبوبیت، هر روز بیش‌تر و بیش‌تر می‌شود؛ تا جایی که نه تنها در فضای مجازی بلکه در فضای حقیقی هم با آن هر روز مواجه هستیم. برخی به دنبال پول بیش‌تر و برخی دیگر برای ارضای نیاز روحی خود دست به هر کاری می‌زنند و حتی در این زمینه با یکدیگر رقابت هم می‌کنند. البته افرادی هم هستند که برای این منظور حاضرند به رسانه‌های رسمی و غیررسمی پول بدهند تا در نگاه دیگران بزرگ‌تر از حد خود دیده شوند و از این طریق پس از کسب محبوبیت و مشروعیت به مقاصد خود دست یابند.