در يك دستهبندي كلي، ميتوان افراد را با توجه به رفتارهایشان به سه دسته تقسيم كرد: 1- عدهاي كه، با صداقت كامل كار ميكنند و براي همه خير و خوبي ميخواهند، معمولا در امور ديگران دخالتي ندارند و اگر كمكي از آنان خواسته شود، دريغ نميكنند. 2- عدهاي كه، كارشان را انجام ميدهند، اما در امور ديگران هم كنجكاوي كرده و إعمال نظر و دخالت ميكنند، گاهي ناخواسته باعث رنجش ديگران ميشوند. 3- عدهاي هستند كه تعدادشان از بقيه خيلي كمتر است اما مخل آرامش و تمركز ديگران ميشوند، اين دسته، افراد بد خواهي هستند كه تحمل پيشرفت ديگران را ندارند، اينان افرادي فرصت طلبند، كه با به دست گرفتن لغزشها و نقطه ضعف افراد، با غلو و بزرگنمايي و همچنين آميختن ادعاهاي كذب، به وجهه كاري ديگران آسيب ميزنند. در عرف به اين افراد «زير آب زن» گفته ميشود، كه در اين مقاله راجع به آنها صحبت ميكنيم. اين آدمها در ظاهر، با همه خوب هستند، در صحبت كردن، سعي ميكنند مودبانهترين كلمات را انتخاب كنند. يك لبخند مصنوعي، هميشه گوشه لب دارند، اما در موقعيتهاي مختلف كه پاي منفعتشان در ميان باشد، وجهه واقعي خود را نشان ميدهند. اين آدمها پيوندهاي عميق عاطفي را با هر تلاشي از هم ميپاشند. زحمات ديگران را كتمان ميكنند، براي دريافت يك پست بالاتر حاضرند، هر تهمت و شايعهاي را، درباره رقيبان اشاعه دهند. اما در ميان اين سخن چيني ها و بد خواهيها، يادمان باشد، هر عمل ما يك عكس العمل به دنبال دارد. امام على (ع) فرمود: بدترين تلاش، جدايى انداختن ميان دو يار همدم است. بد خواستن براي ديگران، به وسيله سخن چيني، تهمت و عيب جويي، سلاح آدمهاي حقير است، كه نميتوانند پيشرفت و موفقيت ديگران را ببينند. همانطور كه در روايات ديديم، اين اقدامات عواقب سوئي دارد كه در دنيا و آخرت گريبانگير اهلش ميشود.