انتقال آب «رامیان»، با کدام کار کارشناسی؟!

مکان گزینی شهرها، در ایجاد تمدن‌ها همواره بر اساس معیارها و ملاک‌های فراوانی قرار داشته که مهمترین آنها مسائل امنیتی و سپس آب و حاصلخیزی خاک بوده است. در این میان می‌توان شهر رامیان را به‌عنوان یکی از این موالفه‌ها در ایران باستان (پاییخت ییلاقی پادشاهان اشکانی) نام برد که در استان گلستان آرمیده در منتهی الیه کوه‌های سر به فلک کشیده البرز شرقی به‌عنوان یک شهر قلعه‌ای که به‌لحاظ امنیتی از سه طرف در حصار کوه‌ها و از طرف دیگر که مسیر جاده ورودی آن است، نام برد. زیبایی خیره کننده، اولین تصویر ورود به رامیان است که قلعه میران، چشم مهمانان را خیره می‌کند. این شهر از نظر فراوانی آب گوارا و دلنشینی که دارد، بالا‌ترین کیفیت آب را در استان به خود اختصاص داده چون از چشمه‌های «نیلبرگ» سرازیر می‌شود. اما متاسفانه اتخاذ تصمیمات نامناسب بومی و محلی باعث شده امروز آب این شهر تاریخی، امروزه در معرض خطر جدی قرار گیرد. عناصر ذی‌نفوذ با اخذ مجوز بهره برداری آب معدنی در مجاورت چشمه نیلبرگ، اولین مشکل را برای شهروندان این شهر فراهم نموده و متاسفانه به‌ دلیل حل مشکلات آب دیگر شهرهای مجاور، مدیریت بومی این شهر بدون کارشناسی و تحقیقات علمی تصمیم به انتقال آب رامیان بی‌دفاع به دیگر شهرها گرفته است. اتفاقات در استان‌های مرکزی از جمله اصفهان، چهارمحال بختیاری و یزد، ثابت کرده که انتقال آب یک شهر به استان و شهر دیگر، شیوه نادرست برای حل مشکل است که مشکلات فراوان دیگری را ایجاد می‌کند. شهروندان این شهر که به شدت نگران آینده شهر خویش هستند، چون بدون شک این تصمیم اولاً تقابل مردم دو شهر را باعث می‌شود و ثانیاً شهری که مشکلات زیرساختی فراوانی دارد، چرا باید به‌گونه‌ای تدبیر شود که بر چالش‌های افزوده گردد؟‌ چون در این خصوص مطالعات علمی و بررسی های کارشناسانه‌ای انجام نشده و از نظر نگاه جامعه شناختی، ما در این منطقه نیاز مبرم به اتحاد قومی و انسجام مردمی هستیم. تقابل دو شهر بر اثر انتقال آب، اقدامات همیشگی برای وحدت مردمی را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد و تقابل شهروندان دو شهر مجاور هم را فراهم می‌کند. ای‌کاش برای انجام چنین طرح‌هایی علاوه بر مطالعات علمی و فنی تحقیقات بومی محلی، مطالعات جامعه شناختی نیز انجام شود و بازتاب‌های منفی و مخرب آن مورد مطالعه و ارزیابی قرار گیرد تا از بروز مشکلات آینده پیشگیری نمود. بی‌شک نباید وحدت کلمه را در میان مردم این دو شهر دچار اضمحلال قرار دهیم و عواقب و عوارض اجرای این طرح در زمانی نه‌چندان دور تقابل نسلی را مقابل شهروندان این دو شهر فراهم می‌سازد. متاسفانه از دیگر اشتباهات بارز در اجرای این طرح، احداث چاه در اطراف شهر رامیان است که امروزه ثابت شده با بهره برداری چند ساله از چاه‌های عمیق و نیمه عمیق، ما شاهد فروچاله‌ها و کاهش ذخایر آب‌های زیرزمینی خواهیم بود، در حالی‌که می‌توان در دل کوه‌ها با مطالعات کارشناسانه و مکان گزینی دقیق‌تر، عوارض بهره برداری از آب‌های زیرزمینی را کاهش داد. بدون تردید حفر چاه در اطراف یک شهر، برای حل مشکل آب شرب شهر دیگر، نمی‌تواند یک کار علمی و کارشناسی باشد که متاسفانه این اتفاق در رامیان، در حال انجام است و اگر قرار باشد برای تامین آب شرب یک شهر چاهی حفر شود، در دامنه‌های کوه‌های مشرف به آن شهر می‌توان، چاه حفر نمود و آب آن شهر را از نزدیکترین محل، تامین کرد. امید است با عدم اجرای این طرح بستر خوشحالی و زمینه شادمانی شهروندان رامیانی را فراهم نمود و خواسته به‌حق مردم رامیان تعطیلی هر چه زودتر این طرح مشکل آفرین در آینده نزدیک است. به‌‌ وسیله نگارش این سطور، به مسئولان هشدار می‌دهم که برای رامیان تهدید جدی در راه است و تعطیلی هرچه زودتر این طرح غیرعلمی و غیرکارشناسی که صرفاً توسط مدیران محلی برای مقاصد انتخاباتی تهیه شده، مردم را با نگرانی‌هایی مواجه کرده است.