متاسفانه در این سالها عمر مدیریت در استقلال خیلی بلند نیست و مدیرعامل نمیتواند وعدههای خود را به مرحله اجرا بگذارد. درستکردن باشگاه امر مهمی بهشمار میرود و این کار برای استقلال از پرسپولیس راحتتر است چون عقبه بیشتری دارد. عمر استقلال ۷۶ است و پرسپولیس ۵۸ سال دارد. البته هر دو میتوانند باشگاه شوند و در این میان مساله قابل اهمیت تعهدهای داده شده است. حرفهای زیادی زده شده و هرگز به مرحله عمل نرسیده است. دلیل مهم در این رابطه هم زمان کوتاه مدیرعاملی در این دو باشگاه است. اگر برتریهای این دو تیم مقابل رقبا متوقف شود مشکلات زیادی برای آنها رخ میدهد. پیش از این در زمان پیروزیها، مدیرانی که در استقلال و پرسپولیس حضور داشتند وعدههای زیادی میدادند اما با رخدادن شکستها و حواشی پس از ناکامیها، بسیاری از حرفهای مطرح شده فراموش میشد. انتقاد زمانی شرعی و قانونی است که در برد و باخت مواضع کادر مدیریتی تغییر نکند. در حال حاضر هم وعدههای شیرینی داده شده اما تا زمانیکه ۵۰ درصد از آنها عملی نشود امکان اعتماد به چنین صحبتهایی وجود ندارد. فراموش نکنیم تغییرات مدیرعامل در استقلال و پرسپولیس زیاد است و ربطی هم به نتایج دو تیم ندارد. پرسپولیس در پنج فصل اخیر قهرمان لیگبرتر شده ولی مدیرعامل این باشگاه متغیر بوده است. وعدههای متعددی برای واگذاری سهام دو باشگاه داده شده اما به مرحله عمل نمیرسد. زمانی عنوان شده بود ۴۹ درصد از سهام استقلال و پرسپولیس از طریق بورس واگذار میشود و ۵۱ درصد هم در اختیار بخش خصوصی قرار میگیرد اما هر دو باشگاه زیانده تشخیص داده شدند و قرار بر واگذاری از طریق فرابورس مطرح شد. این شیوه واگذاری هم به مرحله اجرا نرسید. آنچه مسلم است سرخابیها نمیتوانند یک مالک داشته باشند و باید میان عدهای تقسیم شود تا پس از خصوصیسازی شاهد سرنگونی دو باشگاه نباشیم. خصولتیسازی هم نباید انجام شود چون شرایط عوض نخواهد شد. در امارات تمامی باشگاهها به ظاهر خصوصی شدهاند اما در واقع دولتی هستند و مدیران آنها شیوخی علاقهمند به تیمهای باشگاه خود هستند. در ایران هم باید واگذاری بر اساس شرایط قانونی و عرفی کشور انجام شود. کمتر پیش آمده در دنیا باشگاهی داشته باشیم زیانده باشند اما این موضوع در سرخابی که روزی هم ۷۰ میلیون هوادار دارند، دیده میشود. دلیل این موضوع به صندلی لرزان مدیرعامل باز میگردد. ثبات مدیریتی وجود ندارد و مدیرعامل برای آنکه عمر مدیریت بیشتری داشته باشد هزینههای زیادی را متقبل میشود و چون مدتی بعد هم نباید پاسخگو باشد، نگرانی در این رابطه ندارد. از سویی دیگر سرخابی را باشگاههایی که زیانده هستند به سازمان امور مالیاتی معرفی نمیکنند و در این سالها بدهیهای مالیاتی هنگفتی برای آنها ایجاد شده است. در چنین شرایطی نباید هم انتظار داشت استقلال و پرسپولیس برای واگذاری آمادگی داشته باشند چون دردسرهای زیادی پیرامون این دو باشگاه وجود دارد.