جانفشانی معلمان در دوران کرونا
در این سالهای کرونایی معلمان بسیار تلاش کردند تا سیستم آموزشی کشور تعطیل نشود. نقش معلمان در دوران سخت و دشوار کرونایی بسیار برجسته بود. در همان روزهای نخست که بیماری کرونا فراگیر شد یکی ازمهمترین دغدغههای مسئولان، وضعیت آموزش دانشآموزان بود. زمانی که آموزشها در کشور آنلاین شد. پرسشی که مدام مطرح میشد این بود که دانشآموزان مناطق محروم چه میشوند؟ اما در پاسخ به این مسأله مسئولان آموزشی معتقد بودند که نباید دانشآموزی از درس و آموزش محروم شود. با این اوصاف آموزش دانشآموزان بهصورت آنلاین ادامه پیدا کرد اما این نگرانی هم وجود داشت تکلیف دانشآموزانی که گوشی هوشمند ندارند و یا در برخی از مناطق روستایی زندگی میکنند که در آنجا پوشش اینترنت نیست، چه میشود؟ در این شرایط فقط معلمان بودند که به کمک سیستم آموزشی آمدند تا هیچ یک از دانشآموزان مناطق عشایری و روستایی از آموزش محروم نباشند. معلمان عشایری در ایام شیوع کرونا جزو پیشگامان جهاد آموزشی بوده و هستند، آنها کلاسهای درس را بهصورت حضوری و غیرحضوری دایر کردند و با تهیه درسنامههای خودآموز و پیکهای سلامت و حتی توزیع لوازم بهداشتی در چادرهای عشایری و یا در منازل ثابت عشایری و کانتینرها حضور یافتند و اجاز ه ندادند آموزش متوقف شود، همه مسئولان آموزش و پرورش کشور به این نکته اذعان دارند که معلمان دلسوز و دغدغهمند عشایری آبروی آموزش و پرورش را در دوران کرونا حفظ کردند. از طرفی آموزش و پرورش نیز تأکید دارد فراهم کردن فرصت برابر برای دانشآموزان عین عدالت آموزشی است و معلمان این موضوع را مهمترین رسالت خود قرار دادهاند تا شرایط برای همه دانشآموزانی که دسترسی به تلویزیون یا اینترنت ندارند، یکسان باشد و آموزشهای لازم به این دانشآموزان داده شود. با این حال یکی از مهمترین اهدافی که ما در این سالها دنبال کردیم، گسترش پوشش تحصیلی دختران عشایری است. البته تحقق این موضوع مستلزم همکاری مسئولان دفاتر عشایر هم است که برنامهها و فعالیت را بر اساس شرایط فرهنگی قومی و جغرافیایی تنظیم کنند و مشخص شود برای استانهایشان چه گامهایی باید بردارند که بتوانیم روزی شاهد این قضیه باشیم که دانشآموزان دختر عشایری بعد از پایان پایه ششم بتوانند در مدارس متوسطه ثبتنام کنند. ما در این زمینه سعی کردیم تا خوابگاه مرکزی احداث کنیم، مدارس شبانهروزی را گسترش دادیم و وسیله رفت و آمد برای دختران در نظر گرفتیم. این کارها موجب شد تا ترک تحصیل دختران کاهش پیدا کند. البته ضرورت ندارد که در هر جایی مدرسه فیزیکی ایجاد کنیم چون بعضی مواقع با اختصاص وسیله رفت و آمد و ایجاد خوابگاه مرکزی میتوانیم دانشآموزان را به مدرسه بیاوریم. براساس راهکار سند تحول بنیادین آموزش و پرورش، پوشش حداکثری دانشآموزان عشایری بهعنوان یک مطالبه تأکید شده است، بر همین اساس طی چهار سال گذشته تعداد استانهای میزبان دانشآموزان عشایری از 24 استان به 27 استان افزایش یافت که بدین صورت 20 هزار دانشآموز عشایری در استانهای مختلف کشور زیر چتر حمایتی تعلیمات عشایری قرار گرفتند که در این بخش از نظر کمی 11 درصد رشد داشتهایم و با انتخاب هدف متعالی که بارها برآن تأکید کردیم. یعنی افزایش نرخ اشتغال به تحصیل دانشآموزان دختر عشایری با فعالیتها و راهکارهایی که ارائه شد، طی چهارسال گذشته نرخ اشتغال به تحصیل دانشآموزان عشایری را 10درصد افزایش دادهایم. دانشآموزانی که در مدارس عشایری سیار و نیمه سیار حضور دارند نمیتوانند از حداقلهای بهداشتی و خدماتی که در روستاها هست استفاده کنند. اما دانشآموزی که مخصوصا در مدارس نیمهسیار عشایری مشغول تحصیل است بهدلیل اینکه همراه خانواده کوچ نکرده و در خوابگاهها یا مدارس شبانهروزی اسکان پیدا کرده و یا در منازل اقوام خودشان مستقر شدهاند، از این امکاناتی که دانشآموزانی که در مدارس ثابت برخوردار هستند، بهرهمند نمیشوند. اختصاص سرانه برابر برای همه دانشآموزان عشایری عدالت آموزشی نیست. در این زمینه یک راهکار جدیدی اندیشیدهایم که مخصوصا دانشآموزان کوچرو از سهمیه بیشتری در سرانههای دانشآموزی برخوردار شوند.
