نکاتی در مورد «هپاتیت»

هپاتیت یعنی تورم کبد و در نتیجه وقتی سلول‌های کبد به‌دلایلی همچون بیماری‌های ویروسی، میکروبی، داروها، بیهوشی‌های مکرر، ضربه متورم می‌شود بروز می‌کند. کبد وقتی متورم شد کارایی خود را از دست می‌دهد؛ ابتدا بزرگ می‌شود و سپس آنزیم‌های کبدی بالا می‌رود. به این معنا که در حالت عادی، سموم موادغذایی که مصرف می‌شود از طریق کبد گرفته و متابولیزه می‌شود اما اگر کبد نتواند کار اصلی خود را به‌خوبی انجام دهد این موادسمی به‌طور مستقیم وارد سیستم خونی انسان می‌شود و عوارضی از خود نشان می‌دهد. با ورود ویروس به بدن و گذر از دوره کمون علائم بیماری آغاز می‌شود. علائم در فاز حاد بیماری با تب پایین، زردی خفیف، تهوع، استفراغ، دردشکم و... است؛ سپس بیماری وارد فاز مزمن می‌شود در صورتی‌که بیماری بیش از ۶ ماه در بدن بماند هپاتیت مزمن و کمتر از ۶ ماه هپاتیت حاد است. اگر شخصی دچار زردی چشم، دردشکم در ناحیه کبد، بی‌اشتهایی و پررنگ‌شدن ادرار شد احتمال ابتلا به هپاتیت او بالاست و فورا باید به متخصص مراجعه کند. علائم هپاتیت A همانند سرماخوردگی است که چند روزی فرد را درگیر می‌کند و خودبه‌خود از بین می‌رود. اما متاسفانه هپاتیت B و C ماندگارتر هستند و در صورت بی‌توجهی، بیماری کبدی مزمن را ایجاد کند و با عدم درمان به سیروزکبدی و سرطان کبد ختم می‌شود. وقتی سیروزکبدی به‌وجود می‌آید شخص کاندید پیوند کبد می‌شود. پس توصیه می‌شود افراد با مشاهده نخستین علامت‌ها به پزشک متخصص مراجعه کنند. سوءتغذیه نقش برجسته‌ای در ابتلای افراد به هپاتیت دارد، به‌دلیل سوء‌تغذیه، این بیماری در حال افزایش در جهان است بنابراین وظیفه دولت‌هاست که موادغذایی کافی در دسترس افراد ساکن در مناطق محروم قرار دهند تا این بیماری کنترل شود. هپاتیت A و B قابل‌درمان است و نوع C پیش از این با عارضه برخورد می‌کرد که امروزه درمان آن هم سهل‌الوصول شده اما تمام این حالت‌ها به شرط مراجعه زودهنگام به پزشک و تشخیص و توجه به بیماری است. افراد با مراجعه به واحدهای مشاوره هپاتیت می‌توانند خدمات لازم را دریافت کنند که این موضوع نیازمند افزایش آگاهی پیرامون بیماری است.