ادامه از صفحه 3/ و این مسأله باعث شد او در معرض خطر به زندان افتادن قرار بگیرد. توئیت زدن میتواند خطرناک باشد.» و فرهادی در پاسخ به این سوال و اظهارنظر میگوید: «این مربوط به این حقیقت است که ایران کشوری سرکوبگر است که در آن شما آزادی برای سخن گفتن و بیان تفکراتتان ندارید. وقتی واسطهای مانند این (شبکه های اجتماعی) دارید که به شما فرصت میدهد احساساتتان و چیزهایی که سالها مردم در درونشان نگه داشتهاند بیان کنید، البته که ناگهان بیرون میزند...» اما فرهادی خیلی زود فضای تخریب دلواپسان را به بنبست کشاند و توضیح داد: «با احترام به مصاحبه خبرگزاری ورایتی باید بگویم این تصور خبرنگاری بود که دیروز صحبتهای من را شنید و ترجمه کرد. ما درباره موضوعی صحبت کردیم که شاید در اروپا نباشد. اما در ایران وجود دارد. مردم خارج از ایران فکر میکنند فضای مجازی در ایران وجود ندارد بنابراین کسی که با من مصاحبه کرد از وجود فضای مجازی تعجب کرد و من هم گفتم البته که هست، حتی شاید پررنگتر از کشورهای غربی باشد و از من پرسید چرا؟ که من گفتم زیرا فضای بستهای برای بیان نظرات وجود دارد. پس مردم برای ابراز نظرات از فضای مجازی استفاده میکنند. در کشوری که میتوان آزادانه اظهارنظر کرد فضای مجازی استفاده کمتری دارد.» شاید آنچه اصغر فرهادی در سال 90 بیان کرد پاسخ همیشگی به منتقدانش در داخل و خارج ایران باشد: «صبح كه چشم باز ميكنم، ميخواهم در كشور خودم باشم. من شيفته آنجا هستم.»