تجزیه و تحلیل بر عهده گزارشگر نیست

گزارشگر باسابقه رادیــو و تلویزیــون، معتقد است تجزیه و تحلیل‌کردن و پراکنده‌گویی کار گزارشگرهای ورزشی را خراب می‌کند. مسعود اسکویی درباره اینکه چگونه می‌توان کار گزارشگری را بهبود بخشید و مخاطب را به برنامه‌های ورزشی جذب کرد، گفت: در حال حاضر ما ۵۱ فدراسیون داریم. به اعتقاد من باید برای هر رشته‌ای یک یا دو نفر تخصصی کار کنند؛ یعنی اگر می‌خواهیم فوتبال را گزارش کنیم دو سه نفر را برای فوتبال و دو سه نفر را برای والیبال تربیت کنیم. وقتی اینها برای این رشته‌ها تربیت می‌شوند، باید بروند مطالعه کنند و در جریان اطلاعات روز آن رشته قرار بگیرند. قبلا در مملکتمان چند رشته ورزشی بیشتر نبود و یک نفر می‌توانست دو ـ سه رشته را گزارش کند؛ الان هم می‌توانند این کار را بکنند اما اشتباه است. او یادآور شد: من خودم اولین گزارشگر تنیس، سوارکاری، اتومبیلرانی و اسکی در ایرانم؛ زیرا آن زمان تعداد ما گزارشگرها کم بود و رشته‌ ورزشی هم محدود بود، اما الان هم رشته‌های ورزشی زیاد است هم تعداد گزارشگرها.
پرهیز از پراکنده‌گویی
این گزارشگر پیشکسوت در ادامه تاکید کرد: گزارشگر هر استانی ممکن است به تیمش تعصب داشته باشد اما باید آموزش داد تا این تعصب را در گزارش نشان ندهد. منِ گزارشگر نباید نشان دهم طرفدار کدام تیم هستم. برای نگه‌داشتن شنونده باید از پراکند‌ه‌گویی پرهیز کنم و فقط آنچه را که اتفاق می‌افتد برای مخاطب رادیو گزارش کنم. در تلویزیون هم که ۷۰ درصد دیدن و ۳۰ درصد شنیدن است و تماشاگر حواسش بیشتر به بازی است. اگر گزارشگر بخواهد آن ۳۰ درصد را هم با پراکنده‌گویی از بیننده بگیرد، دیگر کار خیلی خراب می‌شود. من به‌عنوان گزارشگر باید کاری کنم که بیننده و شنونده به گزارش من و آن چیزی که اتفاق می‌افتد توجه خاص داشته باشد. به‌ویژه در رادیو، من باید کاری کنم که شنونده خودش را در کنار زمین احساس کند. اسکویی با بیان اینکه تجزیه و تحلیل بر عهده گزارشگر نیست، ادامه داد: براساس آنچه در خارج از کشور یاد گرفتم، در هر بازی سه نفر احتیاج است؛ اولین نفر کسی است که توضیح می‌دهد بازی چیست و بین کدام تیم‌ها است. بعد گزارشگر که بازی را تشریح می‌کند و سومین نفر مفسر است که بازی را تجزیه و تحلیل می‌کند. منِ گزاشگر اگر بخواهم تجزیه و تحلیل کنم، مخاطبم را از دست می‌دهم. او همچنین گفت: گزارشگرهای امروزی باید با علم روز آن ورزش پیش بروند. زمان ما اینترنت و تبلت و غیره نبود، اما الان هست و اگر یاد نگیرند عقب می‌افتند.
در دوره ما سختگیری بود
اسکویی درباره تفاوت گزارشگرهای دوره جوانــی‌اش با گزارشگرهای جوانی که این روزها مشغول به کــار هستند، عنوان کرد: در دوره ما رشته‌های ورزشی کمتر بود و ما باید ۱۰۰ درصد آموزش می‌دیدیم. بدون آموزش نمی‌گذاشتند فردی گزارشگری کند. ما در حین کار، سه سال کلاس داشتیم؛ زبان فرانسه، انگلیسی، ادبیات فارسی و آموزش‌های لازم برای گزارشگری را دیدیم. بعد ما را برای دوره دیدن به خارج از کشور می فرستادند. سختگیری بود، تنبیه و تشویق می‌شدیم؛ یعنی اگر اشتباه می‌گفتیم از حقوق‌مان کم می‌کردند و اگر گزارش خوبی داشتیم، مورد تشویق قرار می گرفتیم. رقابت‌مان این بود که چه کسی کمتر جریمه شده است. ما حق اشتباه‌کردن و غلط‌گفتن را نداشتیم. او افزود: در حال حاضر ما گوینده‌های بسیار خوبی داریم. در رادیو ورزش نفراتی داریم مثل آقای والی‌زاده و آقای عطاران که در فوتبال رو دست ندارند. در والیبال مثل آقای شاکری و در کشتی مثل آقای پیر ایرانی. گوینده‌های جوان خوبی هم مثل آقای محمد درخشنده را داریم. گزارشگرهای خانم بسیار خوبی هم داریم، مثل خانم مرادی و دیگر گزارشگران خانم که در کارشان حرف ندارند اما الان حضور ذهن ندارم همه را نام ببرم؛ اینها کارشان خوب است و تعصب دارند و آموزش دیده‌اند. ممکن است گاهی کسی از دستمان در برود اما مدیران شبکه رادیویی ورزش در کار دقت می‌کنند و من خودم که یکی از پایه‌گذاران رادیو ورش هستم از کسی که غلط بگوید و گزارش اشتباه کند، ایراد می‌گیرم.
کار در رادیو سخت‌ است
این گزارشگر پیشکسوت در پاسخ به این سوال که کار گزارشگری در رادیو سخت‌تر است یا تلویزیون؟ اظهارکرد: گزارشگری در رادیو خیلی سخت‌تر از تلویزیون است. زیرا در تلویزیون تصور به کمک گزارشگر می‌آید. گزارشگر رادیو باید کاری کند که شنونده خودش را در زمین و در کنار سالن احساس کند.