رعایت شان مجلس در بررسی صلاحیت کابینه

به نظر می‌رسد که غیر از وزیر آموزش و پرورش بقیه وزرای پیشنهادی به احتمالا رای اعتماد می‌گیرند. هر چند که استثنائا در مورد وزیر فرهنگ و ارشاد نیز شاهد مخالفت‌های جدی بودیم. ولی پدیده‌ای که یک شکست برای مجلس یازدهم تلقی می‌شود نحوه ورودشان به مذاکرات بود و مخالفت‌های که اتفاق افتاد غیر قانونی است. وقت مجلس فوق‌العاده پرهزینه است و بودجه کلانی صرف آن می‌شود و اصولا کار مردم نیز معطل می‌شود. لذا به نظر می‌رسد که برخی از این روزا اصلا مخالفی ندارند و می‌توانست آن بخش موافق و مخالف حذف شود، خود وزیر بیاید و خود را معرفی کند و احتمالا رای بیاورد. اما تعداد قابل توجهی از مخالفان صوری اسم نوشته بودند و در واقع به وزیر پیشنهادی پاس گل می‌دادند. اگر هم بخواهیم عبارت والیبالی آن بگوییم توپ را روی تور بلند می‌کردند تا وزیر پیشنهادی آبشار بزند. اصولا هیچ بحثی راجع به صلاحیت‌ها؛ کارآمدی‌ها و پیشینه اجرایی وزیر پیشنهادی نمی‌کردند و صرفا به مطالب کلی اکتفا می‌نمودند مثل اینکه گفته می‌شد ما فلان موضوع را در برنامه وزیر پیشنهادی مشاهده نکردیم که به کرات مطرح می‌شد و ترجیع بند جملات بود. مثلا یک نفر به عنوان مخالف می‌گفت وزیر کشور باید این کارها را بکند که من این کارها را در برنامه او ندیدم که وزیر پیشنهادی نیز در اغلب موارد توضیح می‌دهد که در کجای برنامه به این موضوع اشاره داشته است. این نوع مخالفت‌ها چیزی جز پاس گل به وزیر پیشنهادی نبود. برخی نمایندگان مجلس یک صورتکی از دموکراسی و بحث جدی پارلمانی شود را نیز روا نداشتند. شاید خوشبختانه مردم به بحث‌های مجلس خیلی توجهی ندارند ولی اگر کسی توجه کند این مجلس خیلی حرص دربیار است و استاندارد و شأن مجالس موثر و کارآمد را را پایین آورده است. اگر توافقی دارند که وزرای پیشنهادی رای بیاورند، دیگر نیازی نیست که بخواهند یک نمایشی از مخالف، موافق و بحث‌های متقابل بگذارند. البته در کابینه دولت سیزدهم همه سهم‌هایی گرفتند. البته با اینکه وزرا از طیف فکری آقای رئیسی باشند، مشکلی نداریم و طبیعی است که جریانی که در انتخابات پیروز شده، وزرایی از طیف فکری خودش را انتخاب کند. گرچه هیچ آسمانی به زمین نمی‌آمد اگر دو یا سه وزیر مرضی الطرفین، بینابین و کسانی که به کارآمدی معروف هستند در کابینه آقای رئیسی حاضر می‌شدند. ولی متاسفانه این انتخاب خوب به طور کامل صورت نگرفت و همه را از جریان حامی خود انتخاب کردند که مقداری خلاف شعارهایی بود که پیش از این گفته می‌شد. اگر نگاه کنیم همه وزرا از یک طیف سیاسی انتخاب شده‌اند. واقعا به کارآمدی‌ها خیلی کم توجه شده و در مواردی وزیری که پیشنهاد شده واقعا هیچ نوع سابقه اجرایی قابل توجهی ندارد و سوابق برخی فقط در آستان قدس یا برخی از نهادها خلاصه می‌شود و جریان دولت را به خوبی نمی‌شناسند.