دیستروفی عضلانی

دیستروفــی عضلانی شامل گروهــی از بیماری‌هــاست کــه به مـــرور زمــان باعث ضعیف‌ترشدن ماهیچه‌ها و انعطاف‌پذیری کمتر آنها می‌شود. این بیماری کروموزومی و ژنتیکی است یعنی در ژن تغییرات و مشکلاتی رخ داده است که موجب پدیدآمدن این بیماری می‌شود و نشانه‌های این بیماری بروز پیدا می‌کند. این بیماری در کودکی بروز پیدا می‌کند و در نوجوانی بیشتر می‌شود. اگر این عارضه کنترل شود، بیمار می‌تواند طول عمر نسبتا عادی داشته باشد اما اگر کنترل نشود، بیمار با مرگ زودرس مواجه می‌شود. در تشخیص، درمان و اداره بیماری‌های دیستروفی‌عضلانی کار تیمی انجام می‌گیرد که بسیارمهم است. این تیم شامل جراح ارتوپد، فیزیوتراپ، پاتولوژیست و گروه طب فیزیکی و همینطور برخی رشته‌های کمکی مثل متخصص قلب و ریه است. اگر کودکتان در راه‌رفتن مکرر زمین می‌خورد، در دویدن دچار مشکل است و حرکات محدود مفاصل، تورم در ساق‌پا و یادرد و سفتی عضلانی دارد یا در سنین نوجوانی نمی‌تواند روی پنجه‌های خود راه برود، باید فورا به پزشک معالج مراجعه کنید. این بیماری به‌غیر از مشکل در راه‌رفتن، علائم دیگری هم دارد؛ مانند مشکلات تنفسی، انحراف ستون فقرات، مشکل در بلع موادغذایی، عفونت‌های مکرر ریه و یا ناتوانی قلبی. در تشخیص بیماری دیستروفی‌عضلانی، پزشک با معاینه کودک آنزیم‌های عضلانی را بررسی و در نهایت با مشاوره متخصص قلب‌وعروق و ریه تشخیص قطعی را اعلام می‌کند. پزشکان طب‌فیزیکی با تست نوارعصب و عضله به تیم درمان در تشخیص بیماری کمک می‌کنند. پزشکان ارتوپد بعداز عمل جراحی و نمونه‌برداری از عضله با کمک پاتولوژیست‌ها در آزمایشگاه عضله را بررسی می‌کنند. در جمع‌بندی این معاینه‌ها و آزمایش‌ها پزشکان می‌توانند به‌موقع بیماری را تشخیص دهند و درمان‌های متنوعی برای آن در نظر بگیرند. سر دسته این بیماری‌، «دیستروفی‌عضلانی‌دوشن» است. در گذشته این بیماران طول‌عمر کمی داشت؛ اما حالا با پیشرفت‌هایی که حاصل شده، طول عمر آنها افزایش یافته است. طول عمر این بیماران در گذشته حداکثر ۳۰ سال بوده اما اخیرا طول عمر آنها افزایش‌یافته و زندگی آنها کم‌عارضه‌تر و راحت‌ترشده است اما می‌تواند با استفاده از دارو‌ها و توانبخشی افزایش پیدا کند. آنها ممکن است به‌علت ناتوانی در راه‌رفتن در ابتدای کودکی به عصا، واکر و یا صندلی چرخ‌دار نیاز پیدا کنند. با مراجعه به موقع به پزشک و پرهیز از درمان‌های سنتی و سرخود، می‌توان از بروز عواقب ناگوار برای این بیماران جلوگیری کرد.