سرنوشت دولت بی کفایت کابل
ادامه از صفحه اول/ ضمن اینکه طالبان سعی کرد ارتباطات خود را حفظ کند و امکان یارگیری و سربازگیری را فراهم کند. اما واقعیتی که الان وجود دارد این است که عملا دولتی به اسم دولت افغانستان دیگر وجود ندارد. طالبان بهمرزها و دروازههای کابل رسیده و تنها دلیلی که کار یکسره نمیشود این است که طالبان سعی میکند بهگونهای شرایط را شکل دهد که با تحریم بینالمللی مواجه نشود. قدرتهای روز دنیا اعلام کردهاند یک حکومت با استفاده از زور را به رسمیت نمیشناسند ولی این خلاف واقعیات تاریخی است که شکل گرفته و بهطور معمول همه قدرتها، هرکدام کانالی را برای مذاکره با طالبان حفظ کردهاند. اعم از آمریکا، روسیه و حتی کشورهای منطقه مثل ایران و ترکیه کانالی را برای مذاکره با طالبان حفظ کردهاند و طالبان هم نهایت تلاش خود را میکند تا عملا تلاقی منافع منجر به جلوگیری از شکلگیری برنامههایشان نشود. اما یک واقعیت وجود دارد و آن، اینکه شکلگیری یک حکومت افراطی آنهم تحتعنوان دینی بهضرر صلح و امنیت بینالمللی و تمام کشورهای منطقه است. به هر حال کسانی الان دست به اسلحه شده و در مناطق استراتژیک افغانستان مستقر شدهاند و بعدا در حوزههای مختلف اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و ایدئولوژیک افغانستان صاحب نقش میشوند که از چند سالگی در مدارس تربیت طلبههای افراطی یا طالبهای افراطی پرورش یافتهاند. ممکن است در کوتاهمدت و در شرایطی که به یک نظم خارجی برای یک پیروزی داخلی نیازمند هستند، عادیسازی نکنند ولی معتقدم در بلندمدت طالبانی که هنوز نشانههایی از تغییر را در آن نمیبینیم، در آینده ممکن است عادیسازیهای مختلفی را داشته باشد. به شخصه معتقدم در شأن ملت ایران نیست که با یک افراطیگری مذهبی کنار بیاید. واقعیتی که وجود دارد این است که حتما باید از لحاظ امنیتی اقدامات لازم در مرز در نظر گرفته شود و از لحاظ فرهنگی بهگونهای عمل شود که اقدامات ایذایی؛ چه در حوزههای فیزیکی و چه در حوزههای نرمافزاری مشکلاتی را متوجه کشور ما نکند. واقعیتی که در کل همه کشورها بدان واقفند این است که کسی حاضر نیست برای یک دولت فاسد و بیکفایت فداکاری کند و نظامسازیای که آمریکاییها از سال 2001 میلادی سعی کردهاند در دنیا شکل دهند، اولین الگو و اولین تجربه آن با شکستی جدی مواجه شده است. در نظامسازی سیاسی، افغانها حتی تا جایی پیش رفتهاند که حق کاپیتالاسیون یا حق قضاوت کنسولی را پذیرفتهاند تا 16 پایگاه آمریکایی را در خاک خودشان حفظ کنند، در صورتی که حتی عراقیها در سال 2011 این حق را برای آمریکاییها قائل نشدهاند و اوباما مجبور شد نظامیهای خود را از عراق خارج کند ولی در افغانستان ماندند؛ منتها این ماندشان در زیر پروبال آمریکاییها، طالبان را به آن قدرتی رسانده است که الان داریم میبینیم و این شکست نظامسازی سیاسی است که در دنیا دیگر نظامسازی سیاسی بدونتوجه به واقعیات درونی کشورها ممکن نیست.
