ناپایداری طالبان در برابر جامعه‌مدنی افغانستان

با وجود کورسوی امیدی که در هرات بود، این ولایت نیز به دست طالبان افتاد. هرات از ولایت‌های مهم افغانستان و نزدیک به ایران است که فرهنگی نزدیک به فرهنگ ایران دارد؛ اما حال که به تصرف طالبان درآمده است، آینده‌اش مربوط به خود مردم خواهد بود که با طالبان کنار آیند‌ یا در برابر آن‌ها مقاومت کنند و اجازه ندهند به حاکمیت مطلقه دست یابند. البته نباید فراموش کرد که عمده شهرهایی که تا‌کنون به تصرف طالبان در‌آمده‌اند، در نتیجه زدو‌بند سیاسی سقوط کرده‌اند، نه درپی جنگ و مقاومت. این امر نشان می‌دهد جبهه مقابل طالبان فاقد‌ انسجام سیاسی است و برای مردم در برابر طالبان گزینه دیگری وجود ندارد که سازماندهی مناسب داشته باشد و مردم در آن به مقاومت بپردازند. از طرفی مردم از دولت مرکزی به‌دلیل سیاست‌های نادرست ناراضی هستند و به علت این نارضایتی حاضر نیستند در کنار آن‌ها قربانی بدهند. در نتیجه این عدم‌سازمان‌دهی است که یکی پس از دیگری شاهد سقوط ولایت‌ها هستیم. بسیاری از مردم نیز کاری از دست‌شان ساخته نیست و بی‌پناه هستند. در حالی که در مقابل، مجاهدین انگیزه و اشتیاقی زیادی برای به‌دست آوردن حکومت دارند و پاکستان نیز با ارتشی بسیار مجهز پشتوانه آن‌‌ها است. تمام این امور توازن را به‌نفع طالبان به‌هم می‌زند. در‌خصوص پایتخت اما با وجود پیش‌بینی‌های صورت گرفته، سقوط کابل‌ یا زمان سقوط آن منوط به وجود اراده در رهبران سیاسی جبهه مقابل طالبان است که در صورت وجود آن می‌توان گفت قطعا این اتفاق رخ نخواهد داد و کابل سقوط نخواهد کرد؛ در غیر این صورت در این مسیر مردم سرنوشت ناخوشایندی پیش‌رو دارند. در مناطق تصرف‌شده طالبان به حکومت می‌رسد؛ اما در حکومت آن حتما تغییراتی ایجاد می‌شود، چرا‌که 20 سال از طالبان و رفتارهای خشن آن‌ها می‌گذرد. درست است که ایدئولوژی آن‌ها تغییری نکرده اما رفتارهای آن‌ها تغییر کرده است. در حال حاضر بزرگترین مانع در برابر طالبان مشروعیت سیاسی و بین‌المللی است که به‌راحتی نیز به‌دست نخواهند آورد. از همین‌رو ممکن است برای کسب همین مشروعیت مثل گذشته عمل نکنند. گرچه ممکن است این سیاست عمومی آن‌ها باشد؛ اما آنچه‌ در منطقه رخ می‌دهد متاسفانه قطعا به این صورت نخواهد بود، چرا‌که برخی از آن‌‌ها که در میدان هستند، متوجه این مسائل و دارای این مصلحت‌اندیشی‌ها نیستند و ممکن است در بسیاری از شهرها دست به اعمالی بزنند که انسانی نیست. اما باید به‌خاطر داشت که حکومت طالبان در مناطقی که تصرف کرده است، ‌قطعا پایدار نخواهد بود؛ چرا‌که افغانستان کشوری چند‌نژادی و چند‌فرهنگی است که پس از قرارداد بن، یک جامعه مدنی در آن تشکیل شده است که دیگر طالبان را نخواهد پذیرفت. پیش‌بینی می‌شود در صورت عدم‌توانایی طالبان در تصرف کابل، آن‌ها وادار به مذاکره برای تشکیل دولت موقت شوند که البته طالبان در آن دست بالا را داشته باشند.