حمله اخیر علیه کشتی اسرائیلی در دریای عمان بیانگر آن است که عاملیتی در این بین خواستار آن است که ایران را به بستر نوعی تزاحم و تخاصم با نیروهای منطقهای و فرامنطقهای بکشاند و بدین ترتیب با کشاندن ایران به یک منازعه معنادار، زمینهساز برخوردهای سیاسی ـ امنیتی و سپس امنیتی ـ نظامی شود. با حمله به کشتی مرسر استریت اکنون انگشت اتهام به سمت ایران نشانه رفته است. اتهامزنی تعداد زیادی از کشورهای علیه ایران، چالش بسیار عظیمی را در برابر تهران به نمایش میگذارد. یکی از مفروضات بهمنظور چالش نامیدن ایران این است که چنین اقدامی توسط عاملیت دیگری انجام شده باشد. در صورت درست بودن این مفروض، زمینههایی ایجاد خواهد شد و در پرتو آن، این پرسش مهم مطرح میشود که این عاملیت به چه دلیل زمینههای انجام چنین اقدامی را فراهم کرده و دیگران را علیه ایران در مظان اتهام قرار داده است؟ سوالی که پاسخ آن تا حدود زیادی مشخص است؛ بدان معنا که اگر عاملیتی در این حادثه دست داشته باشد خواستار آن است که ایران را به بستر نوعی تزاحم و تخاصم با نیروهای منطقهای و فرامنطقهای بکشاند و بدین ترتیب با کشاندن ایران به یک منازعه معنادار، زمینه برخوردهای سیاسی ـ امنیتی و سپس امنیتی ـ نظامی را فراهم کند. چنین فضایی میتواند ائتلافی بینالمللی را علیه ایران تشکیل دهد و به این ترتیب دکترین «چالش ایران» به عنوان یک خطر برای نظم منطقهای و بینالمللی عملیاتی شود؛ دکترینی که در سال ۲۰۱۸ توسط دونالد ترامپ رئیسجمهور وقت آمریکا مدنظر قرار گرفت؛ اما با شکست او در انتخابات این دکترین تا حدود زیادی ابتر باقی ماند، اما در این بین عاملیتی میتواند زمینهساز مجدد چنین معنایی باشد. آنچه در این زمینه اهمیت دارد این است که کشورهای بزرگ بینالمللی بر اساس دادههای موجود و امکان راستیآزمایی ابعاد حادثه در حال و آینده انگشت اتهام را به سمت ایران نشانه گرفتهاند و ایران نیز باید پاسخگوی آن باشد. به هر تقدیر هر چه زمان میگذرد و ایران در مسیر دوری از برجام و ایجاد شروط متفاوت در بازگشت به این توافق پافشاری میکند، با روی کار آمدن دولت بایدن و پارادایم قدرت هوشمندتر آمریکایی با دکترین والد بالغ، میتوانیم بگوییم همگرایی بیشتری بین کشورهای همسوی ایالات متحده از یک طرف و از طرف دیگر با اسرائیل و کشورهای منطقهای رقیب با ایران در اوضاع منطقهای شکل میگیرد؛ بهگونهای که امروز اسرائیل در خلیجفارس حضور دارد و بالطبع توانسته است به دکترین محدودکردن همکاریهای بینالمللی با تهران و محاصرهای منطقه ایران جامه عمل بپوشاند. از همین رو این اسرائیل است که هماکنون رویکردهای ضدایرانی در منطقه را مدیریت و آمریکا آن را رهبری میکند که نمونههای آن را میتوان در حملات اخیر اسرائیل علیه مواضع ایران در سوریه دید. چنین مسالهای میتواند نشانهای از شکلگیری ائتلافی علیه ایران در منطقه با رهبری آمریکا باشد.