مهمترین علل کم‌شنوایی

علت کاهـش شنوایی به دو دسته تقسیم می‌شود، یکی مــربوط بــه کاهش شنوایی حسی- عصبی و دیگری کــم‌شنوایی انتقالی است. این مواد در کانال گــوش، پرده‌گوش و گوش‌میانی وجود دارنــد. در گوش‌میانی، زنجیره پرده‌گوش و استخوانچه‌های شنوایی وظیفه هدایت صدا را در گوش به عهده دارد. قسمت اعصاب حسی- عصبی شامل حلزون گوش و عصب‌های شنوایی است و تا ساقه مغز ادامه دارد. شایع‌ترین علت کاهش‌شنوایی انتقالی، پربودن قسمت کانال گوش است. گاهی اوقات در کودکان ممکن است تبدیل به جسم خارجی شود و منجر به پارگی پرده‌گوش می‌شود. پارگی پرده‌گوش می‌تواند یک پارگی ساده باشد یا باعث بروز عفونت در گوش میانی شود. پارگی در پرده‌گوش باعث ترشحات چرکی در قسمت گوش میانی می‌شود در این موارد لازم است که بیمار از ورود آب آلوده مانند آب استخر در گوش جلوگیری کند، در بعضی مواقع برای ترمیم گوش نیاز به عمل جراحی است. از دیگر عواملی که باعث بروز کاهش‌شنوایی می‌شود، سفتی استخوانچه‌هاست، این مشکل می‌تواند دلایل مختلفی مانند اینکه استخوانچه‌ها به‌صورت مادرزاد سفت باشند یا به‌علت عفونت در این قسمت، زنجره استخوانچه سفت شود که به مرور باعــث کاهش شنوایی انتقالی می‌شود. کاهش‌شنوایی در بخش حسی- عصبی گوش مربــوط به حلزون گوش است که شایع‌ترین علت کاهش شنوایی است، همچنین اختلالات عروق مغز در قسمت ساقه مغزی می‌تواند، سبب افت‌شنوایی شود.‌درمان کاهش‌شنوایی که مربوط به قسمت اعصاب حسی- حرکتی است اگر در حالت شدید باشد قابل‌درمان است، ولی اگر در حالت مزمن باشد درمانی برای آن وجود ندارد و ممکن است که باعث تومورمغزی شود. البته امکان خروج این تومور وجود دارد، اما شنوایی قابل برگشت نیست. عفونت‌هایی که در گوش میانی اتفاق می‌افتد با مصرف آنتی‌بیوتیک درمان می‌شود. در ابتدا باید نوع افت‌شنوایی تشخیص داده شود و پس از آن درمان‌های مناسب بیمار شروع شود. به‌طورکلی افت‌شنوایی که مربوط به قسمت حسی- عصبی گوش باشد دشوار است، در بعضی مواقع در سنین بالا درمانی برای آن وجود ندارد که در این شرایط شخص باید از سمعک استفاده کند، اما کاهش شنوایی در سنین پایین‌تر کاشت حلزون انجام می‌شود. براساس شرایط فرد، بیماری‌های زمینه‌ای و سن برای افت‌شنوایی، درمان‌های متفاوتی وجود دارد.