طرح «صیانت از فضای مجازی» غیرمتناسب با شرایط کشور تهیه شده است و حتی از پشتوانه کارشناسی قوی نیز برخوردار نیست. از طرفی نمایندگان هم در نهایت آن را هشتادوپنجی کردهاند. مجلس هفتم هم دست به اینگونه اقدامات میزد که طرحی را هشتادوپنجی کند تا هرکار که خود مایل هستند، انجام دهند. در این مورد هم تصویب شده است که کمیسیون این طرح را هشتادوپنجی کند؛ یعنی کمیسیون کارگروهی تشکیل دهد که روی آن بحث، تصویب و بعد مستقیم آن را ارسال کند و در نتیجه اصلا این طرح به صحن نخواهد آمد. در برخورد با این طرح به انحای مختلف میتوان عمل کرد. بعضی از مجلسیها کارهایی از این قبیل انجام میدهند که طرحهایی را آنقدر در کمیسیون نگه میدارند تا از ضرورت ساقط یا فراموش شود؛ برای مثال در حال حاضر شرح وظایف زیرمجموعههای کار، تعاون و رفاهاجتماعی یا بازرگانی و صنعتومعدن که قرار بوده بعد از تصویب قانون، تهیه و تصویب شود، در مجلس خاک میخورد و به فراموشی سپرده شده است. در این روش کارگروهی تشکیل میشود، جلسهای میگذارد و بعد هم در دستور کار مجلس قرار نمیگیرد. این راه غیررسمی برای زمانی است که اشتباهی صورت گرفته است. درخصوص طرح صیانت، این کمیسیون فرهنگی که میبینیم، بعید است که تصمیم بگیرد طرح را عقب بیندازد. قانونی هم که یکبار تصویب شده است امکان مسکوت کردن آن نیست، اما میتوان آن طرح را آنقدر معطل کرد که چهارساله شود یا آن را بسیار تغییر دهد اما باز هم باوجود هر تغییری که ایجاد شود، مشکل اینجاست که دیگر به صحن برای تصویب باز نخواهد گشت. اما راه رسمی این است که طرح دیگری در مجلس بیاید و پارلمان تصویب کند که طرح جدید با طرح پیشین ادغام شود و به صحن بیاید تا شاید تاثیرات حاصل از طرح اولیه تعدیل شود، اما همه اینها بستگی به توافق هیاترئیسه با کمیسیون مربوطه دارد. برخی اوقات هنگام بروز چنین اتفاقاتی هیاترئیسه به مذاکره با کمیسیون میپردازد تا طرح چندان جدی گرفته نشود. درست است که موافقتهایی از سوی هیاترئیسه یا ریاست بهصورت مستقیم یا غیرمستقیم ابراز شده است، اما بهنظر میرسد در این مورد موافقتهای هیاترئیسه با طرح، مقداری حاصل از رویکرد این افراد در شدت نشان دادنهای عمدی در برخی امور از این دست به علت نزدیک شدن به برجام و برخی شرایط دیگر در حال حاضر باشد. انتقادات از سوی افراد مختلف بسیار است و بالاخره خود هیاترئیسه باید خود راهی برای این مساله پیدا کند.