پیامی که رئیسی باید به جهان مخابره کند
دولــت رئــیسی در انتصــاب وزیـــــر امــورخــارجـه و
تیم مذاکره به ضرورت احیای برجام توجه ویژهای داشته باشند. در واقع، نه تنها افرادی را انتخاب کند که به ضرورت احیای برجام واقف هستند بلکه با انتصابات خود به وضوح این پیام را به جهان مخابره کند که نظام ایران همچنان به رغم تغییر دولت نظامی طالب صلــح و حــل مسالمتآمیز بحرانهای بینالمللی است؛ و همچنان «مذاکره» را ابزاری برای تامین منافع خود و ایجاد ثبات در روابط بینالملل میداند. اگر از مواضع دولت رئیسی اینطور برداشت شود که ایران وارد بازی «اهرمسازی» شده، طرف مقابل نیز - به جای تسلیم یا تعدیل مواضع خود و امتیازدهی در مذاکرات (آنطور که عدهای تصور میکنند) - متقابلا به «اهرمسازی»های خود مبادرت خواهد ورزید و در این صورت وارد دینامیک زیانباری خواهیم شد. فراموش نکنیم اهرمسازیهای ایران غالب یک هزینه سیاسی و روانی برای طرف مقابل در پی دارد؛ یعنی با تشدید فعالیتهای هستهای ایران بایدن در نهایت باید به افکار عمومی خود پاسخ دهد که چرا در تعدیل فعالیتهای ایران ناکام بوده؛ یا در بدترین حالت باید با جریان جنگطلب وارد تعامل شود و کشورش را به سمت یک ماجراجویی جدید سوق دهد، اما اهرمسازی آمریکا و طرف مقابل
برای ایران در عمل - و در مدت کوتاهی - حاوی میلیاردها دلار زیان مالی و تطویل بحرانهای اقتصادی و اجتماعی کشور تا چند دهه خواهد بود. به بیان دیگر، ورود به این فضا بیش از اینکه دستکم در میانمدت مزاحمت قابل ملاحظهای برای آمریکا بهوجود بیاورد، ایران را دچار آسیبهای عینی، سنگین و قابل لمس برای همه سطوح جامعه خواهد کرد. لازم است مجلس شورای اسلامی نیز قید و بندهایی را که به دست و پای دولت روحانی و تیم مذاکرهکننده بسته است از دست و پای دولت رئیسی بگشاید! یعنی در عمل اجازه دهد دولت و تیم مذاکرهکننده وزارت خارجه در موقعیتی قرار بگیرد که بتواند به تشخیص خود - و متناسب با مواضع طرف مقابل بر سر میز مذاکـرات - دست به اقدامات تشویقی یا تنبیهی بزند. در شرایط فعلی، مجلس با تحمیل اقدامات از پیشتعیینشده پیشاپیش مسیر مذاکرات را ریلگذاری کـــرده است. حال اینکه هیچ نهادی در تهران به اندازه تیمی که در وین بر سر میز مذاکره نشسته به ظرافتهای مذاکرات آگاه و مسلط نیست و صــلاحــیت تعیین مسیــر را نـدارد. لازم است دولت رئیسی هم برای مذاکره مستقیم با آمریکا صاحب اختیار تام شود و هم در اجرای سیاست
«چماق و هویج» در برابر آمریکا ابتکار عمل را کــاملا در دست داشته باشد. یعنی دستکم شیرفلکه برنامه هستهای دست دولــت باشد و نه نهــادهایی که حضور مستقیم بر سر میز مذاکره ندارند.
