نمک‌نشناس نباش هموطن! راه برای ناراحت‌تر کردنت زیاده

اخبار امروز را در حالی مرور می‌کنیم که می‌شه یکی به من بگه دقیقا چه خبره قیمته؟! یعنی کل اخبار زیبا، جذاب و جادار مملکت یه طرف، این رشد لحظه‌افزون قیمت‌ها یه‌طرف!
اوضاع اینطوری‌شده که شما یه‌سوزن خیاطی هم می‌خوای بخری که گوشه‌ جوراب پاره شده‌ت‌رو بدوزی (طبیعتا چون جوراب هم گرون شده و پول کارمندی‌ ما نمی‌رسه نوشو بخریم) باید کلی پول بدی و حساب کتاب کنی که ته برج که نه همون اولای برج که می‌خوای قسطاتو بدی کم نیاری.
حالا این وسط باید برای پول مالیاتی که می‌دیم و اتفاقا بخش بزرگی از حقوق‌مون‌رو شامل می‌شه هم غصه بخوریم که چرا خرج اون آقاهه شد که رفته ژاپن گزارش تهیه کنه ولی همه کار می‌کنه به غیر از گزارش درست دادن!
یا مثلا مالیات‌مون خرج خریدن کاغذهایی می‌شه که توش نماینده‌های محترم مجلس لایحه‌های مختلف‌شون رو می‌نویسن و تقدیم می‌کنن که هرکدوم از اون یکی غیرمفیدتره و واقعا من نمی‌دونم چرا همه توی این مملکت به سمت عصبانی‌تر کردن و خسته‌تر کردن این مردم قدم برمی‌دارن. آقا دو دقیقه سکوت کن چیزی نگو، کاری نکن، باور کن ما خودمون قول می‌دیم روز به روز بدبخت‌تر و کلافه‌تر بشیم! یعنی می‌دونید من فکر کنم یه‌سری با دلار نیمایی مقدار زیادی نمک وارد کشور کردن که الان روی دست‌شون مونده و به خاطر همین رفتن این نمک‌ها‌رو توی وزارت بهداشت و سازمان محیط‌زیست و مجلس و دولت و کلا همه‌جا پخش کردن که مسئولان محترم هم لطف کنن و هر روز، روزی چهار، پنج وعده نمک بپاشن روی زخم ما مردم ستمدیده و مظلوم که هم از بی‌آبی رنج می‌بریم و هم از بی‌برقی و هم از بی‌هوایی. دیگه خیلی که بیکار می‌شن و از نمک پاشیدن خسته می‌شن یه سوژه پیدا می‌کنن برای ایجاد یک دوقطبی بسیار مضحک در جامعه و مردم رو می‌ندازن به جون هم! یعنی می‌گم دستشون درد نکنه. خدایی خیلی زحمت می‌کشن. ما باور داریم که شما خوبید و کم کاری از ماست!
تازه اینا که چیزی نیست. می‌دونستید الان که تابستونه و هوا انقدر گرمه و قاعدتا در هوای گرم باید میزان آلاینده‌ها به حداقل خودش برسه ولی نمی‌رسه. یعنی الان هوای پایتخت و دیگر شهرهای کشور از مرز هشدار گذشته و آلودگی هوا در تابستان هم مثل تعداد مبتلایان به کرونا داره همچنان رکورد می‌زنه؟! خدایی اگه اینا پیشرفت نیست پس چیه؟! چشمتون‌رو بگیره که انقدر چشم سفید و بی‌حیایید و به خاطر این همه لطف و بزرگواری و ذکاوت مسئولان محترم بهشون سجده نمی‌کنید! هر ملت آریایی همیشه در صف دیگه‌ای که بود سریعا یه صف بزرگ و طویل تشکیل می‌داد و می‌رفت برای دستبوسی و پابوسی و همه جا بوسی بعد هم به نشانه‌ی تشکر کل حقوقش رو مالیات می‌داد. ولی شماها چی؟! فقط غر غر! فقط شلوغ کاری! فقط اعتراض بی‌مورد! حتی نمی‌ذارید ما برای حل مشکل‌تون بیایم کفش‌هاتون رو واکس بزنیم! فقط توقع الکی دارید و هی می‌گید این پول من کو؟ این واکسن من کو؟! این بیمه درمانی من کو؟! آمپول رمدسویرم کو؟! داروهای خاصم کو؟! فلانم کو؟! فیسارم کو؟! واقعا که نمک‌نشناس و بدید! بَدا!