وزارت، اُفت روحی دانش آموزان را نمیبیند
یکی از اهداف اصلی آمــوزش و پــرورش هر کشـوری، باید حفظ امنیت روانی دانشآموزان باشد. این کار باید به عنوان اولویت اول امور حاکم بر آموزش و پرورش، در ذهن مسئولان و معلمان و خانوادهها نهادینه شده و به نگرش تبدیل شود. اینکه دانشآموزی به خاطر امتحان، یا به موقع آنلاین نشدن یا تاخیر در پاسخ به سوالات و ارسال تکالیف، به گریه و زاری بیفتد و روانش آسیب ببیند، نشان از یک آموزش و پرورش ناکارآمد و سهلانگار است. قبل از هر چیز و هر کسی، من معلم نباید دانشآموزم را در چنین شرایطی قرار دهم که او فکر کند اگر نتواند به علت مشکلاتی که او هیچ نقشی در آنها ندارد؛ به موقع وظیفهاش را انجام دهد، حتما دچار مشکلات تحصیلی خواه دشد! آسیب روحی از آسیبهایی است که درمانش زمانبر و مشکل است و گاهی اثراتش تا پایان عمر ماندگار خواهد بود. ای کاش قبل از اینکه دانشآموزانمان دچار چنین مشکلاتی میشدند، در بین صدها بخشنامه باخود و بیخود، بخشنامهای هم در این رابطه صادر میشد تا مدیران، معلمان، خانوادهها و دانشآموزان بهتر میتوانستند در چنین شرایطی، بر خود مسلط بوده و آسیبی متوجه احدی از دانشآموزان نشود. برای ترمیم روان آسیبدیده چنین دانشآموزانی، لازم است مدارس با همکاری اولیا، ضمن شناسایی آنان و معرفی به ادارات مناطق، با کمک هستههای مشاوره و بدون تحمیل هیچگونه هزینه مادی، به این کار همت گمارند. این کمترین کار ممکن است که باید به صورت اورژانسی انجام شود و تا رسیدن به نتیجه مطلوب تداوم یابد. در کنار آن برای پیشگیری از تکرار چنین مواردی، توجیه مدیران، معلمان و آموزش خانوادهها و دانشآموزان بسیار لازم است. مسئولان آموزش و پرورش باید از روانشناسان در این زمینه بیشتر استفاده کنند و به راهکارهای آنها گوش دهند و در مقام عمل برآیند. اما تنها این نیست، دانشآموزان در این دوسال همهگیری کرونا دچار فقر حرکتی از طرفی و وابستگی شدید به فضای مجازی شدهاند، ضرورت دارد که با رعایت پروتکلهای بهداشتی برای جبران این نقیصهها برنامههای فرهنگی مطابق با خاستگاه فرهنگی هر منطقه در نظر گرفته شود تا دانشآموزان بتوانند با استفاده از آن به تقویت بنیههای فرهنگی و محلی خود بپردازند.بازیهای محلی، موسیقی، نقاشی، ورزش، بازدید از موزهها و مناطق باستانی و انس با طبیعت میتواند به ریکاوری دانشآموزان کمک کند و ارتباطات اجتماعی و چهره به چهره را دوباره ایجاد کرده تا از انزوا خارج شوند و به جامعهپذیری آنها بیشتر کمک کند.البته درشرایطی که بیشترین بودجه آموزش و پرورش صرف پرداخت حقوق کارکنان میشود شاید توقع بهجایی نباشد که انتظار اجرای چنین برنامههایی را از وزارت داشته باشیم.
