عجایب انتخابات و سوالاتی که بی‌جواب ماند

ادامه از صفحه اول/ و به اف ای تی اف نپیوندیم که هیچ یک هم دست دولت نیست، انتظار اقدامی که منجر به نتیجه جامع شود از سوی دولت بیهوده است. وعده یارانه 450 هزار تومانی به هر نفر چگونه و از کجا محقق می‌شود و منبع ساخت مسکن کجاست؟ وقتی عمده درآمد مملکت به فروش نفت وابسته است و تحریم نیزهستیم، وقتی مملکت دچار رکود است وکارخانجات رونق ندارند مالیات از کجا کسب می‌شود تا به مصرف برسد؟ درمجموع هیچکدام نخواستند یا نتوانستند یا اجازه نداشتند به ریشه مشکلات اشاره کنند و راه‌حل خود برای مشکلات را ارائه دهند تا بازار رونق گیرد و سفره مردم پرشود. در این میان شائبه‌ای توسط برخی مطرح می‌شود که بگذاریم این دوره اصولگراها سکان اجرائی کشور را در دست بگیرند شاید مشکلات حل شود که البته منطقی و قابل قبول نیست. عمده مشکلات کشور، اقتصادی و مربوط به رویکرد کلانی است که به سیاست خارجی داریم. رویکردی که دست دولت نیست وبنا به گفته مقام رهبری، وزیر خارجه مجری دستورات بالادستی است. بنابراین در یک صورت مشکلات حل می‌شود که سیاست‌های بالادستی عوض شود و با دنیا مذاکره کنیم تا تحریم‌ها رفع شود. اما سوال این است که اگر می‌توانستید این کار را بکنید چرا در دولت روحانی نکردید واین‌قدر علیه برجام بودید؟ داشتن نگاه ابزاری به این سیاست‌ها برای اینکه خودمان به قدرت برسیم، کمال بی‌اخلاقی است. مردم را در تحریم، تنگنا و گرسنگی نگه داریم تا اگر توفیقی هم هست به پای دولت روحانی تمام نشود و ما بیاییم مشکلات را حل کنیم، نهایت ظلم است. هر روزی که بر این کشور می‌گذرد و بتوانیم تحریم را رفع کنیم و نکنیم، خسارات و فشارهای روحی و روانی برخانواده‌ها وارد می‌شود و کارخانه‌های بیشتری به عقب‌گرد می‌روند و خسران‌های بزرگی وارد می‌شود. لذا اگر قرار است سیاست‌های کلان را عوض کنند، چرا تاکنون نکردند؟ وقتی وزارت خارجه مجری است، مجلس و شورای نگهبان هم ناظراست و نظارت می‌کرد. هرچند اگر سیاست کلان را عوض کنند، هر کاری به نفع کشور انجام شود، هرچه زودتر انجام شود، دیر نیست اما باید پاسخ دهند که چرا در این چند سال دست روی دست گذاشتند. اینکه به دنیا باج و بهای بیشتری دهید که بتوانید چهار سال در قدرت بمانید از عدالت دور است و اگر بخواهند با همین دست فرمان جلو بروند، چشم‌اندازی نیست. در این مملکت تا تحریم‌ها برداشته نشود، تا نفت فروش نرود، تا جذب سرمایه خارجی نشود تا شکاف بین دولت و ملت و بی‌اعتمادی از بین نرود، اوضاع بسامان نمی‌شود. مگر اینکه یکسری سرمایه‌های اندوخته نقدی در کشور باشد و برخی بنگاه‌های مالی که تا به‌حال خارج از دولت کار می‌کردند و مالیات نمی‌دادند به میدان بیایند، ارزپاشی کنند تا کم‌کم اصولگراها جا بیفتند. امری که یقینا خلاف اخلاق است و اگر پول مملکت در اختیارشان است، چرا احتکار کردند و وارد بازار نکردند؟ اگر بخواهند مشکلات را حل کنند که بسیار هم کار خوبی می‌کنند ولی باید برای کارهای خلاف اخلاقی که تاکنون داشتند، توجیهی هم داشته باشند.