ادامه از صفحه 7 | چون آتش گسترده موشکی ایران به نوعی قدرت اتمی و برتری هوایی اسرائیل را متعادل کرده و در نتیجه با ایجاد یک «توازن وحشت»، دو طرف برای جلوگیری از نابودی همزمان دست به خویشتنداری نظامی میزنند. ضمن اینکه برنامه موشکی ایران مبتنی بر رویکردهای مستقل دفاعی کشور و یک موضوع اعتبار ملی است و هیچگونه اجماع سیاسی برای ورود به چنین گفتوگویی در سیاست داخلی ایران بهوجود نمیآید. پس اصرار طرف غربی بر موضوع محدودیت موشکی همیشه بیفایده و تنها اخلالی در روند مذاکرات بوده است. به واقع، احیای موفقیتآمیز برجام «پیششرط» ایجاد ثبات پایدار منطقهای است. اکنون مذاکرات دوجانبه ایران- سعودی عمدتا بر محور حل بحران یمن در جریان است. برنامه موشکی ایران هم از نگاه سعودیها در چارچوب انتقال این تکنولوژی به یمنیها در نظر گرفته میشود، نه به شکلی که در بالا توضیح داده شد و مورد خواسته رژیم اسرائیل است. فراتر از فشار دولت جو بایدن در آمریکا بر سعودیها برای تغییر سیاست خود در یمن، واقعیت این است که سعودیها به این نتیجه رسیدهاند که توان ادامه جنگ در یمن یا حداقل پیروزی به آن شکل اولیه که تصور میکردند را ندارند و اینکه ایران برخلاف تصور آنها در میدان نبرد بسیار قویتر و از لحاظ سیاسی با نفوذتر از تصور موجود است. به عبارت دیگر، همزمان قدرت کنترل میدان و ابزارهای دیپلماسی برای اقناع نیروهای انصارا... در یمن برای پذیرش آتشبس و ورود به مذاکرات صلح را دارد. فراموش نکنیم که احیای روابط با سعودیها، تاثیرات مثبت زیادی بر روابط ایران با سایر کشورهای عربی در منطقه بزرگتر غرب آسیا خواهد داشت.