پیامدهای مشارکت حداکثری

ادامه از صفحه یک
نباید از این موضوع غفلت کرد که کشور پیش از روی کار آمدن دولت روحانی، ذیل فصل هفتم منشور ملل متحد قرار داشت و دولت تدبیر و امید با توافق برجام، ایران را از ذیل این توافق خارج کرد. (فصل هفت منشور ملل متحد، «اقدام در موارد تهدید علیه صلح، نقض صلح و اعمال تجاوز» است و به این ترتیب زمانی که شورای امنیت بخواهد تهدیدی جدی علیه کشوری را مطرح کند، آن کشور را ذیل فصل هفتم قرار می‌دهد.)
مشارکت حداکثری در روی کار آمدن دولتی با پشتوانه قوی و با اعتماد به نفس در پیشبرد امور کلان در داخل و خارج از کشور موثر است. مقوله مشارکت حداکثری یک امر صرفا کمی نیست. در درون این مشارکت، درجه‌ای از کیفیت نهفته است. به بیانی دیگر مشارکت حداکثری ارتقا بخش کیفیت حکمرانی است. تجربه گویای این امر است که دولتی که با مشارکت بالای مردم روی کار آمده، منشا تحولات سرنوشت‌ساز و تعیین‌کننده در کشور شده است. عطف به چالش‌های اساسی در کشور در حوزه داخلی و بین‌المللی، نیازمند مشارکت بالای مردم هستیم. تداوم بیماری کرونا و آسیب‌های اقتصادی و اجتماعی ناشی از آن و مهمتر از همه معضل تحریم‌ها، ضرورت روی کار آمدن دولتی با پشتوانه بالای مردمی برای عبور دادن کشور از این مشکلات را اقتضا می‌کند. تجربه نزدیک انتخابات مجلس که پایین‌ترین آمار مشارکت در تاریخ ۴۳ ساله، بیانگر این امر است که مشارکت کمتر، زمینه را برای تنزل جایگاه نهاد مورد نظر و کاهش پرستیژ و اعتبار شان را میان مردم ایجاد می‌کند. برای همین، با توجه به جایگاه خطیر ریاست جمهوری در نظام مدیریتی باید همه ظرفیت‌ها در کشور معطوف به مشارکت حداکثری در کشور شود.